________________
પ્રભુના શાસન તરની ઉપેક્ષાનો કડકપણે ત્યાગ કરવો જરૂરી છે. પુન્ય બળ વધારવાનું, પાપને ઠેલવાનું એ એક જ અનન્ય સાધન છે.
આખનું મટકું મારવું હોય તો પણ શાસન સાપેક્ષપણે તે મારવા સુધીની દઢતા કેળવવી પડશે, વીર્યોલ્લાસ જાગૃત કરવો પડશે. શાસન નિરપેક્ષતાથી નિરપેક્ષતા કેળવવી પડશે. બરાબર સજજધજ થઈ સચોટ રીતે શાસન સાપેક્ષતા ધારણ કરવી જ પડશે.
ત્યાગ, તપ, વ્રત, નિયમ, ઉપદેશ, ધંધો, ઘર, કુટુંબ વ્યવહાર, જાહેર જીવન, ખાનગી જીવન, રાજ્યતંત્ર, સમાજતંત્ર, અર્થતંત્ર, ધર્મતંત્ર, કળા કારીગિરી, પ્રાચીન સંશોધન, નવસર્જન, વૈજ્ઞાનિક શોધો ને વિકાસ, સાધુ અને સંત જીવન વિગેરે સારાં ગણાતાં કાર્યો પણ આજે પ્રાયઃ શાસન નિરપેક્ષપણે ચાલી રહ્યાં છે.
તે સર્વ પ્રવૃત્તિઓ શાસન સાપેક્ષ બનાવવાથી અમૃતરૂપે પરિણમશે. નહીંતર એ જ સારાં ગણાતાં કાર્યો અને પ્રવૃત્તિઓ હલાહલ વિષ રૂપે પરિણામવામાં હવે જરા પણ શંકા રાખવા કારણ જણાતું નથી. સંજોગોનો દોષ ટકી શકતો નથી. પહેલાં તો મનોવૃત્તિ તે તરફ વાળવી જરૂરી છે, પછી સંજોગોની વાત આવે છે. મનની નિર્બળતાથી પણ કયારેક સંજોગોનો ભય વિરાટરૂપે ભાસતો હોય છે.
એક એક તણખલા જેવી વિચારણા કે પ્રવૃત્તિ પણ શ્રી તીર્થંકર પ્રભુના શાસનથી સાપેક્ષ છે કે નિરપેક્ષ છે ? તેની વિચારણા શરૂ થતાંજ બધુંજ ફરવા માંડશે. એજ સમ્યગ્ દર્શનનું બીજ છે, એજ સર્વ શુભનું મૂળ છે.
શાસન સાપેક્ષતા એજ મહા પરોપકાર છે. સાચા પરોપકારનું મુખ્ય પ્રતીક જ એ છે. તેનાથી નિરપેક્ષપણે પરોપકારો પણ પરોપકારાભાસ છે. તે ભાવ પરોપકારના અકારણ રૂપદ્રવ્ય પરોપકાર રૂપ બની રહે છે, જે ક્ષતે ક્ષાર નાખવા રૂપ પરિણમતું હોય છે.
૧૯
