________________
१२७
अर्थ :- कांइक भणीने तथा कांइक शास्त्र सांभळीने आत्माने पंडितपणुं मानता एवा मूर्ख कदाग्रहना धरनार ते पोतानुं मुखचुंबित जे वाचा तेने सुख माने; पण ते मुखे करी लीलारूप रहस्य जे ज्ञान ते अवगाहे नही || ३ ॥
असद्ग्रहोत्सर्पदतुच्छदबधांशतांधी कृतमुग्धलोकैः ॥
विडंबिता हंत जडैर्वितंडा
पांडित्यकंडूलतया त्रिलोकी ॥ ४ ॥
अर्थ :- जेने कदाग्रहथकी घणो गर्व वध्यो छे, अने स्वकल्पित ज्ञानने अंशे करी भविक जीवोने जेणे आंधळा कीधा छे, एहवा जड प्राणीये पंडिताइनी खरजे करीने हंत इति खेदे पाहुप्रहारेथकी ण लोकने वितंडा कहेतां डाकडमालें विटंबना करी छे ॥ ४ ॥
विधोर्विवेकस्य न यत्र दृष्टि
स्तमोघनं तत्त्वरविर्विलीनः ॥
अशुक्लपक्ष स्थितिरेष नूनम
सद्ग्रहास्थूलमतिर्मनुष्यः ॥ ५ ॥
अर्थ :- जेना हृदयमां विवेकरूप चंद्रनी दृष्टि नथी तेथी घणो अंधकार छे, अने तत्त्वरूप सूर्य अस्त पाम्यो छे तेथी ते कृष्णपक्षनी निशावत् स्थितिमां छे; केमके तेने कदाग्रहे छल्यो छे ॥ ५ ॥
कुतर्कदात्रेण लुनाति तस्ववल्लीरसानू सिंचति दोषवृक्षं ॥
