________________
તે યારી
શ્રી વર્ધમાનકુમારે ક્ષણ વાર મૈન ધર્યું. ચક્ષુઓ બંધ કરી પ્રણિધાનભરી એક દ્રષ્ટિ અંતરમાં ફેંકી. ચક્ષુએ ઉઘાડી, આશ્ચર્યચકિત તંભિત જેવા ઉત્સુક સભાજને તરફ એક દષ્ટિ ફેંકી, અને બીજી, વડિલ બ્રાતાની ઉદ્વિગ્ન મુખમુદ્રા તરફ પણ વિનય નમ્ર, દઢતાસૂચક, દયામય, પ્રસન્નતાભરી અને ગંભીર દષ્ટિ ફેંકી. ફરી મૈન ધારણ કર્યું, અને પછી ધીમે ધીમે નીચેના અક્ષરો મુખમાંથી સેરવ્યા.
આર્ય ! માતા-પિતાના સ્વર્ગગમન સાથે જ મારા નિશ્ચયનો અવધિ આવી પહોંચ્યો છે. ”
શી બાબતને નિશ્ચય ? હાલા! ” “સર્વસ્વના પરિત્યાગને – ”
એકાએક દેવશ્રી નંદીવર્ધનની આંખમાંથી અશ્રુપ્રવાહ ચાલે. એકાએક મૂછિત જેવા થઈ ગયા.
શાંત થાઓ ! મહારાજ ! શાંત થાઓ.” શ્રી વર્ધમાનકુમારે સ્વહસ્તેજ ઉત્તરીય પલ્લવથી વાયુ વળે.
ડી વારે ચેતના વળી એટલે એકાએક કુમારશ્રીને મહારાજ ભેટી પડ્યા. મસ્તક પર હાથ ફેરવતાં ફેરવતાં માત્ર મહાકણે નીચેના
કુમાર ! શો આ દાઝયા ઉપર ડામ! !” એ શબ્દો ઉચ્ચાર્યા કે સભાજનેની પણ આંખમાં ઝાકળના બિંદુઓ ફૂટ્યાં.
3
