________________
( १९७१ ) स्वरं श्रयुं गलाय. नाम अध्यात्म, ठवण अध्यात्म अने व्य अध्यात्म तो आनंदघनजी महाराज बांगवा कहे बे, तेम ते अध्यात्म कार्य थशे नहीं, जाव अध्यात्मज आत्मानुं कार्य करनार बे, ते अध्यात्म दिगंबरी श्वेतांबरीनुं जूडुं नश्री, पण सामान्य रीते ठीक बे, पण वस्तु धर्मना ज्ञानमां फेर न होय. फेर होय तेने जिनागममां जाव अध्यात्मकता नथी. प्रजुए कहेला वस्तु धर्मनी यथार्थ श्रद्धा कर ध्यानादिक करे बे, तो सफल थाय बे. पण ते विपरीतपणे श्रकरी ध्यान करे तें सफल थतुं नथी. श्ररूपी पदार्थनुं ज्ञान तथा रूपी पदार्थना वस्तु धर्मनुं ज्ञान सर्वज्ञता श्राव्या विना यधार्थ धतुं नथी, माटे तेनी श्रद्धा श्रागम अनुसारे करे तोज बने; अने ते गम प्रमाण न करे तो यथार्थ श्रद्धा क्यांथी थाय ? अने ते न थाय त्यां सुध नाव अध्यात्म यावे नहीं, ने ग्रात्म कार्य याय नहीं. ते श्रागमनी श्रद्धा श्वेतांबर धर्ममां बे, माटे एज कल्याण करनारुं बे.
प्रश्न- तमे एम कहोबो जे श्रागमनी श्रद्धाएज नाव श्र ध्यात्म आवे तो जैन श्रागममां पंदर भेदे सिद्ध थया छे ते केम मनाो.
उत्तर - पंदर ने सिद्ध कला बे ते प्रमाण बे ने तेमां केटलाएक भेद तो आगम माननारना डे. फक्त अन्यलिंगे सिद्ध का आगम माननार न होय पण ते जे पक्ष मानतो होय, तेमां श्रागमश्री विरुद्ध वात होय ते वात नपर सेहेजे तेनी श्रद्धा या बे. जेम कोइ माणसने वगर उद्यमे पग ग
की जाय बेने निघान मले बे, तेम ते जीवाने सिद्धांत प्रमाणे श्रद्धा पोताना क्षयोपशमना बलथी जागे वे, तेथी जे जे तेना
