________________
આવો અણિયાળો પ્રશ્ન કરવાપૂર્વક ફોજદારે વાઘરણના વાંસા પર જોરથી સોટી ફટકારી, એથી વાઘરણના મોઢામાંથી એક ચીસ નીકળી જવા પામી.
ફોજદાર તો પોતાની હાકધાક જમાવવા હજી વધુ કડકાઈ કરવાની ધૂનમાં જ હતો, એના મનમાં તો એવી જ રાઈ ભરાઈ ગઈ હતી કે, અહીં મને પૂછનાર કોણ છે? ત્યાં તો મોહનલાલ શેઠે રાડ પાડી : ખબરદાર! કોઈ બહેન-બેટી પર હાથ ઉગામ્યો છે, તો હાડકાં ખોખરાં થઈ ગયા વિના નહિ જ રહે.
પોતાની સામે થયેલા પડકારથી ધૂંઆપૂંઆ બની ઊઠેલો ફોજદાર ગુસ્સો કાબૂમાં ન રાખી શક્યો, વાઘરણ પર ઉગામેલી સોટી જ્યાં મોહનલાલ શેઠ પર ઉગામવાની એ ફોજદારે તૈયારી કરી, ત્યાં જ નજીકની દુકાનમાંથી એક પરોણો ખેંચી લઈને શેઠે ફોજદારની સોટી સામે ધર્યો, એથી શેઠ બાલબાલ બચી ગયા ને સોટીના બે કટકા થઈ ગયા. વાઘરણ બાજુ પર રહી ગઈ. અને ફોજદાર તથા શેઠની વચ્ચે સંઘર્ષ છેડાઈ ગયો, ફોજદાર નવો હોવાથી મોહનલાલ શેઠના વ્યક્તિત્વથી તે પરિચિત નહોતો. એણે હુકમ કર્યો કે, મારી સોટીના બે ટુકડા કરી નાખનારા આ ગુનેગારને પકડી લો.
શેઠના વ્યક્તિત્વથી ફોજદાર ભલે અપરિચિત હતો, પણ ગામના લોકો તો શેઠના વ્યક્તિત્વથી પૂરેપૂરા પરિચિત હોવાથી ફોજદારના હુકમનો અમલ કરવાની હિંમત કોઈનામાં ન હતી. એનો હુકમ હવામાં વિખરાઈ ગયો. શેઠ ભીનું સંકેલવામાં માનતા ન હતા. સંઘર્ષ છેડ્યો, તો હવે સંપૂર્ણ વિજય મેળવીને જ જંપવાનો એમનો નિરધાર હતો.
ફોજદાર અને શેઠ વચ્ચે થયેલી ચડભડના કારણે ધોલેરામાં એવી સનસનાટી મચી ગઈ હતી કે, પળ પછી હવે શું થશે? આ સળગતો સવાલ સૌને દઝાડી રહ્યો હતો. ત્યાં તો મારતે ઘોડે અમદાવાદ જવા
સંસ્કૃતિની રસધાર ભાગ-૪
