________________
૨૩૪
જૈન દશ નમાં ઉપયોગ
બંધ કરે છે, જેથી મિથ્યાત્વસહિત બાંધેલ તે પુણ્યના વિપાક રૂપે, ભવાંતરે પ્રાપ્ત, બહારની સુખસ ંપત્તિની મેાજ મજા તે માણી લે, પણ તે, પાપકમને આચરતા હોઈ, પુનઃ તેના વિપાક રૂપે, આખરે તે લાંખાકાળ સુધી દુગ`તિમાં જ હડસેલાઈ જઈ, ઘાર દુ:ખાના ભાગ બની જાય છે. એટલે તેની ક્રિયા તદ્ન નિષ્ફળ તે ન ગઈ, પણુ થાડા સમય મેાજ કરાવી, પરંપરાએ ભીષણ દુ:ખાની જ પ્રાપ્તિ કરાવનારી અની.
ભયંકર પાપરૂપ, ભયંકર ઝેર રૂપ, ભયંકર અંધકાર રૂપ, ભયકર રોગરૂપ, આ મિથ્યાત્વ ભાવ, જીવને સાચાસુખાપાય સુઝવા દેતા જ નથી. કેાઈ ભવિતવ્યતાના કારણે આવા મિથ્યાત્વભાવવાહી જીવેાને, કદાચ અમુક સમય પુરતા. રાગ-દ્વેષાદિ મંદ પડી જાય, કષાયરૂપ કર્માં ઢીલા પડી જઈ, જ્ઞાન–વીય –ક્ષમા-શમ અને સક્રિયાદિ ગુણાનુ' પ્રગટી કરણ પણ થઈ જાય, તેા પશુ અંદર બેઠેલ મિથ્યાત્વ ભાવ, સમય આવ્યે જીવને તે ગુણૈાથી પટકી પાડી, ભ્રમણાની જાળમાં–ફસાવી, તેનું કરૂણ અધઃપતન કર્યાં વિના રહે જ નહિં. માટે જ્યાં સુધી મિથ્યાત્વ હાય ત્યાં સુધી બધું જ ખાટુ એ જાય તા જ બધુ સાચુ'. એ હોય તા દુઃખ, અને જાય તે સુખ,
'
અજ્ઞાનના અંધકારમાંથી વિરાટ પ્રકાશમાં આવી,. દુઃખ સાગરના વિસ્તાર પામી, અનંત પ્રકાશમય અને
