________________
૧૮૫.
મોક્ષમાર્ગ પશુ- નપુંસક વગેરેથી રહિત શયન, આસન-મુકામ વગેરે સેવવાં તે. તેનાથી જીવ ચારિત્રની રક્ષા કરી શકે છે.
બત્રીસમો ગુણ તે “વિનિવર્તના” અર્થાત્ વિષયો તરફથી આત્માનું પરાક્ષુખ થવું તે. તેનાથી જીવ પાપકર્મો ન કરવા માટે પ્રયત્નવાન થાય છે, અને બાંધેલાં કર્મ દૂર કરવા અભિમુખ બને છે.
તેત્રીસથી ચાલીસ સુધીના ગુણ તે : સંભોગ (મંડળીમાં બેસી જમવું), ઉપધિ (સાધનસામગ્રી), સદોષ આહાર, કષાય, (ક્રોધમાન-માયા-લોભ), યોગ (મન-વાણી-કાયાની પ્રવૃત્તિ), શરીર, સાહાપ્ય (સાથીઓ), અને ભક્ત (આ ભક્તપ્રત્યાખ્યાન તથા પછીનું સદ્ભાવ પ્રત્યાખ્યાન, અંતિમ સમયે અખત્યાર કરવાના હોય છે. પ્રત્યાખ્યાન'નો પ્રસંગ હોવાથી જ ક્રમ વટાવી અહીં વચમાં લાવી મૂક્યાં લાગે છે.) (આહાર)–નાં પ્રત્યાખ્યાન, અથવા ત્યાગ છે; અને એકતાલીસમો ગુણ તે “સદ્ભાવપ્રત્યાખ્યાન' છે. અર્થાત એવા પ્રકારનો સંપૂર્ણ ત્યાગ જેથી ફરી કદી ન કરવા પડે.
બેતાલીસમો ગુણ તે “પ્રતિરૂપતા', અર્થાત્ સાધુસંઘની આચારમર્યાદાઓને વેશ વગેરે બાબતોમાં અનુસરવું તે. તેનાથી હલકાપણુંનિરાંત પ્રાપ્ત થાય છે; સાધુનાં પ્રશસ્ત ચિહ્નો ધારણ કર્યા હોવાથી અપ્રમત્ત રહેવાની ચીવટ થાય છે, તથા અન્ય લોકોને પણ વિશ્વાસ ઊપજે છે.
૪૩મો ગુણ તે “વૈયાવૃજ્ય' અર્થાત્ સાધુ વગેરેની સેવા શુશ્રુષા. ૪૪મો ગુણ તે સર્વગુણસંપન્નતા. ૪૫મો ગુણ તે વીતરાગતા અર્થાત્ રાગદ્વેષરહિતતા.
૪૬મો ગુણ તે “ક્ષાંતિ' અર્થાતુ સહનશક્તિ. તેનાથી જીવ પરીષદો અર્થાત્ મુશ્કેલીઓ જીતી શકે છે.
૪૭મો ગુણ તે “મુક્તિ અથવા નિર્લોભતા.
