________________
પ્રસિહ પરિવેષના કુંડાળાથી અંકિત કર્યા લાગે છે. તથા જગતમાં વિ. વાસી તરીકે પ્રસિદ્ધ ગણાતા દેવના સૌભાગ્યની બલિહારી જે છું કે તેઓ સર્વદુ:ખને નાશ કરનાર પરદશનીય તારા મુખકમળના દર્શનને લાભ પલકારાના વ્યાધાત વિના એકીટશ સતત લઈ શકે છે. હે પ્રાણવહાલા! તારી નિરુપમ-સુભગ-૩૫ સુધાનું પાન કર્યા પછી ઉત્કૃષ્ટ રૂપાંપદાવાળા દેવેન્દ્રને જોવા મન થતું નથી, કારણ કે તે તે તારા ચરણતળની પણ ઉપમા પામવાને લાયક નથી. મારા લાડિલા ! જવારે તને હું નથી જેવા પામતી ત્યારે મારું ચિત-કાળ વિસ્તીર્ણ નથી થતું તે કેવળ પુનઃમિલાપના સુમધુર સ્વપ્નસૃષ્ટિને જ પ્રતાપ છે.”
આ પ્રમાણે માતા હરખભેર વહાલા પુત્રના ગુણગાન હલામણ દ્વારા કરી રહે છે. તેટલામાં ધાવમાતા આવી અને તેણીએ પણ પરમ સુભગ બાલુડા પ્રભુના ગુણોનું હાલમવું ગાન કરવા માંડયું.
હવે અહીંથી પરસ્પર માતા અને ધાત્રીને મધુર વાદ ચાલે છે.
ત્યાર પછી બાલપ્રભુ શ્રી સીમંધરસ્વામિની ધાઈ માતા પાસે આવી પ્રભુના સુંદર મુખચજને જોઈ કહેવા લાગી કે “ અહે! શી મુખચંદ્રની પ્રભા છે! સાક્ષાત્ જળકલ્લોલપૂર્ણ પદ્મસરેવર જ હોય એમ લાગે છે. વળી
જ્યારે આ પુત્ર ઝાંઝરના ઝણકાર સાથે રમઝમ કરતે ગળે બાઝી પડે છે. ત્યારે એમ જ થાય છે કે, “હે પુત્ર! તારા જેવાની માતા થવાનું સૌભાગ્ય મેળવનાર સ્ત્રી ખરેખર ધન્ય છે.” તથા વધતી ચન્દ્રની કળાને જોઈને સમુદ્ર જેમ ઉછાળો મારે છે તેમ તને આવતો જોઈ ખરેખર હદયમાં અવર્ણનીય હર્ષની રેલમછેલ થાય છે. હે કુળદીપક! જગતમાં બધા જાણે છે કે કેવલનું શરીર તે શ્યામ છે જ, પણ તેને શબ્દ સ્પામલ–એહકેમ હોતે હશે! એટલે કે તારા શબ્દો કેમિલની જેમ વધુ યામલ-મનમોહક છે. તથા દર કુણપક્ષમાં પૂર્ણ કળાએ ખીલા ચન્દ્રની ઉપર અંધકારની સ્વાયતા ફેલાય છે. અને અમાવસ્થાએ અંધકારમાં ચન્દ્ર સાવ લુપ્ત થઇ જાય છે. તે નકકી હું માનું છું કે તારી મુખની સાથે ઉપમાન થવાની ધૃષ્ટતા કરવાથી
