________________
મૂળ અને ભાવાનુવાદ.
* [ ૧૦૯ छलिआ अवयक्खंता निरावयक्खा गया अविग्घेणं। तम्हा पवयणसारे निरावयक्खेण होअव्वं ॥१४८॥ विसए अवियक्खंता पडंति संसारसायरे घोरे । विसएसु निराविक्खा तरंति संसारकंतारं ॥१४९॥ ता धीर! धीबलेणं दुईते दमसु इंदिअमइंदे। तेणुक्खयपडिवक्खो हराहि आराहणपडागं ॥१५०॥
રાગની અપેક્ષા રાખનારા આત્માઓ ઠગાયા છે. પિતાનું અહિત કરનારા બન્યા છે. અને રાગની અપેક્ષાને સર્વથા ત્યજી દેનારા મહાનુભાવ પુરૂ નિવિદ્વતાપૂર્વક પિતાના ઈષ્ટને મેળવી શકયા છે. આ કારણે પ્રવચનના સારને પામનાર આત્માઓએ રાગ આદિથી નિરપેક્ષ રીતિયે રહેવું જોઈએ.
સાચેજ વિષયની અપેક્ષા રાખનારા મેહમૂઢ જીવો ઘેર સંસારસાગરમાં પડે છે. તથા વિષયથી તદ્દન નિરપેક્ષ રહેનારા પુણ્યવાન આત્માઓ ભીમ સંસાર અટવીને લંઘી જાય છે. ૧૪૯
આ કારણે ધીર! દુખપૂર્વક દમી શકાય તેવા ઈન્દ્રિય પ સિહોને તું ધીરતાપ બળથી દમ. આમ કરવાથી રાગ, દ્વેષ વગેરે આન્તર શત્રુગણના વિજયને પ્રાપ્ત કરી, તું આરાધનાની પતાકાને સ્વીકાર કર.
૧૫૦
