________________
[ ૧૬૯ ]
તે ભિક્ષુ તેવી રાજધાની વિગેરે કાઇપણ સ્થાનમાં આવ્યા પછી એમ જાણે કે વિહાર ( સ્વાધ્યાય ) ભૂમી તથા વિચાર (સ્થંડિલ) ભૂમિ ઉચિત મળે તેવી નથી, તથા સાધુને ચાગ્ય પીઠ લક શયા સંથારા વિગેરે ચામાસામાં ખાસ વાપરવા ચેાગ્ય ઉપકરણા કે વસ્તુઓ મળવી દુલ ભ છે, તથા પ્રાસુક ગાચરી મળવી દુલ ભ છે, તથા એષણીય આહાર ન મળે, તેજ કહે છે—એટલે સાધુને ઉદ્ગમ વિગેરે દોષરહિત ગેાચરી લેવાની છે, તે ન મળે, 'તથા તે નગર વિગેરેમાં ઘણા શ્રમણ, બ્રાહ્મણા, કૃપણ, વણીમગ વિગેરે આવીને ભરાયેલા છે, અને બીજા આવવાના છે, તેથી ઘણા માગણુ ભરાવાથી આકી વૃત્તિ છે, એટલે ભિક્ષા માટે અટન તથા સ્વાધ્યાય ધ્યાન કરવા બહાર જતાં આવતાં તે ઘણા ભિક્ષુક માણસાના ભરાવાથી તે ગામ વિગેરે સ કાચાયેલ છે, ત્યાં જૈનસાધુને જવુ આવવું તથા ધર્મ ચિંતવન વિગેરે ક્રિયા ઉપદ્રવ રહિત ન થાય. જો આવી અગવડા હાય, તા તેવા ક્ષેત્રમાં ચામાસુ ન કરે, પણ જો ઉપર બતાવેલી અગવડા ન હૈાય એટલે ભણવાની અને સ્થંડિલની જગ્યા હાય, ઉચિત ઉપકરણ મળતાં હાય, પિંડ શુદ્ધ મળતા હાય, અન્ય ભિક્ષુકા સામાન્ય પ્રમાણમાં હાય, જતાં આવતાં ઘણેા સમય ન લાગતા હાય, તા ત્યાં ચામાસું કરવું. હવે વર્ષાકાળ પુરો થયે કયારે વિહાર ન કરવા તે કહે છે.
ન
अह पुणेवं जाणिज्जा - चत्तारि मासा वासावासाणं चीकंता हेमंताण य पंचदसरायकप्पे परिवुसिप, अंतरा से
