________________
(૨૪૩) ગુણ દેષને ન જાણનારે જે જે ચેષ્ટાઓ કરે છે, તેનાથી પતે ખજ પામે છે. અથવા તે મૂઢ હિત મેળવવા, અહિત છેડવાના વિવેકથી શૂન્ય ઉલટે ચાલે છે, એટલે હિતને અહિત માને છે. તથા અહિતને હિત માને છે, તથા કાર્યને અકાર્ય, પથ્યને અપચ્ચ વિગેરેમાં પણ સન્મ જવું એટલે એમ બતાવ્યું કે, મોહ તે અજ્ઞાન છે, અથવા મિહનીયને ભેદ છે, તે બંને પ્રકારના મેહથી મૂઢ બનેલે અલપ સુખના માટે તેને તે આરંભ કરે છે કે, જેનાવડે શરીરના અને મનના દુઃખના વ્યસનેને પામીને અનંત કાળના સંસાર ભ્રમણુની પાત્રતાને પામે છે. વલી મૂહની બીજી અનર્થની પરંપરા બતાવે છે, એટલે પિતાના આત્મા વડે મધ વિગેરેના પ્રમાદથી એટલે ઈદ્રિયોને રસ લે, કષા કરવા, વિથા કરવી, અથવા ઘણી નિદ્રા કરવાથી જુદું જુદું વૃત ( પાપના ચાળા ) કરે છે. અથવા વચ એટલે પોતાનાં કર્મ વડે જેમાં જીવે ભ્રમણ કરે છે તે વય સંસાર જાણ, એટલે એક એક કાયમાં ઘણે કાળ - વાથી તેને અનકાળ દુખમાં વીતે છે.
અથવા કારણમાં કાર્યને ઉપચાર કરીએ તે, પિતાના જુદી જુદી રીતે કરેલા પ્રમાદથી બંધાયેલાં કર્મ વડે વય એટલે, કોઇપણ અવા ભગતે એકતિય વિગેરેમાં કલલ, અર્ણદ વિગેરેથી લઈને, એક દિવસના મેલા બાળક
