________________
(૧૮૬) ન થતાં તે ઘેલે બને છે, અને ધનને માટે કુર કર્મ કરતે અજ્ઞાની જીવ તેના દુખ વડે મૂઢ બને છે. આ બધું પૂર્વે કહેલું છે. તેથી સમજી લેવું. અહીં નથી કહેતા આ પ્રમાણે દુઃખના વિપાકવાલા ભેગેને જાણીને ડાહ્યા મુનિએ શું કરવું તે કહે છે. आसं च छन्दं च विगिंच धीरे?, तुमं चेव तं सल्लमाहट जेण सिया तेण नोसिया, इणमेव नाव बुज्झति जे जणा मोहपाउडा, थीभि लोए पव्वाहिए, ते भो!. वयंति एयाई आययणाई, से दुक्खाए मोहाए माराए परमाए नरगतिरिक्खाए, सययं मूढे धम्मं नाभि जाणइ, उआहु वीरे, अप्पमाओ महामोहे, अलं कुस. लस्स पमाएणं संतिमरणं संपेहाए भेउरधम्म संपेहाए, नालं पास अलं ते एएहिं सू० ८४ - ગુરૂ ઉત્તમ શિષ્યને કહે છે કે- તું ભેગેની આશાઓને તથા ભેગના અભિલેને છેડ, ધી. ( બુદ્ધિ) તેના વડે રાજે. (શેભે ) તે ધીર પુરૂષ જાણવે. તેવા ઉત્તમ શિષ્યને ગુરૂને ઉપદેશ લાગે છે. તેથી કહે છે કે હે શિષ્ય! ભાગમાં દુઃખજ છે. અને તેમાં સુખની પ્રાપ્તિ નથી. (મૃગતૃષ્ણામાં જળ નથી. પણ જળને ખેટે આભાસ છે તેમ ભેગમાં સુખ નથી.)
