________________
(૧૩૧)
नित्यमभ्युचतानां, न मनसि न शरीरे दुःख मुत्पाપરિત છે ?
પૃથ્વીના તળમાં શયન છે તુચ્છ ભીક્ષાનું ભજન, અથવા કુદરતી લેકનું અપમાન, અથવા નીચ પુરુષનાં મહેણું સાંભળવા, આટલું છતાં ઉત્તમ સાધુઓ મોટાફળ (મક્ષને) માટે નિરંતર ઉદ્યમ કરનારા છે. તેમને મનમાં કે, શરીરમાં પૂર્વે કહેલાં કૃત્ય કંઈપણ દુખ ઊપજાવી શકતાં નથી. (મેક્ષાથ-સાધુ તેને ગણકારતા નથી.) तणसंथारनिसण्णोऽवि, मुणिवरो भट्ठ राग मय
મા . जं पावइ मुत्तिसुहं, तं कत्तो चकवट्टीवि ? ॥२॥"
ઘાસના સંથારે બેઠેલે જે મુનિ છે, અને તેણે રાગ-મદ, મેહ ત્યજ્યાં છે, તે મુનિજ મુક્તિ-સુખ પામે છે, તેવું સુખ ચક્રવર્તી પણ ક્યાંથી પામે !
અહીં ચારિત્ર મેહનીયકર્મના ક્ષય ઉપશમથી જે પુરને ચારિત્ર મળ્યું છે, તેને પાછો મેહને ઉદય થતાં ઘેર જવાની ઈચ્છાવાળાને આ સૂત્રવડે ઉપદેશ અપાય છે, અને તે સંબંધમાં જે કારણેથી સંયમમાંથી ભ્રષ્ટ થવાય છે, તે હેતુઓને નિર્યુક્તિકાર કહે છે. बिहउद्देसे अदो उ, संजमे कोइ हुन्न अरहए।
