________________
(૧૧૭)
પણ જે સંસારના સુખ વાંચ્છા છે, તે અસયમ જીવિત ને સુખકારી માને છે. તેમની શું દશા થાય છે. ને સૂત્રકાર કહે છે. )
"
जीविए, इह जे पमत्ता, से हंता छेत्ता भेता लुंपित्ता, विलुंपित्ता उद्यवित्ता उत्ता सहन्ता, अकर्ड करिस्सामि त्ति मण्णमाणे, जेहिंवा सार्द्धं संवसह, ते वाणं, एगया निगया तं पुठिंव पोसेंति, सो वा ते नियगे पच्छा पोसिज्जा, नालं ते तव 'ताणाए 'वा' सरणाए 'वा' तुमपि तेसिं, नालं ताणाए वा सरणाए वा (सु. ६६) જેઓ પેાતાની વય વીતે છે, તેને જાણતા નથી તે વિષય કષાયમાં પ્રમાદી થાય છે. તેઓ રાત દિવસ કલેશ પામતા કાળ અકાળમાં ઉદ્યમ કરી જીવાને દુઃખ આપનારી ક્રિયા ( આરંભ. ) કરે છે. સંસારી ગુણુમાં રહીને વિષયના અભિલાષમાં પ્રમાદી બની સ્થાવર અને ત્રસ જીવેાના ઘાતક અને છે. ( બહુ વચનને બદલે. એક વચન મૂળ સૂત્રમાં છે. તે જાતિની અપેક્ષાએ જાણવું ) તથા કાન નાક વિગેરેને છેદનારા પણ છે. તથા માથું આંખ પેટ વિગેરેને ભેદનારા પણ છે. અને કપડાની ગાંઠ વિગેરેને છેડીને ચારનારા જીણુ છે. ગામની લુંટ કરનારા પણુ છે. તથા વિષે તા
(
