________________
૫૩.
વાંછિત સ્થાનકે સુખે જાઓ પણ ત્યાં તમારે ધર્મને વિષે તત્પર રહેવું. »
પછી પેલા ત્રણે શિષ્ય પોતપોતાને ઈચ્છિત સ્થાનકે જઇને રહ્યા. સ્થૂલભદ્ર પણ ગુરૂને નમીને કેશ્યા વેશ્યાને ઘેર ગયા. ત્યાં તે તેમને જોઈને તે તુરતજ અંજળિ જોડીને ઉભી થઈ અને તેમને સન્માનપૂર્વક કહેવા લાગી–બ પધારે, સ્વામિ પધારે, આદેશ હોય તે ફરમાવે આપને જે રૂચે તે કરવાને દાસી તૈયાર છે.” સ્થૂળભદ્દે કહ્યું, “તને ધર્મને લાભ થાઓ. હારી ચિત્રશાળાની મારે માસુ રહેવાને માટે જરૂર છે. એટલે તેણુએ તેમને ચિત્રશાળા સંપી. કેશ્યાની રજા લઈ તેમાં તેઓ રહ્યા. વેશ્યાએ વિચાર્યું કે “સુકુમાર દેહવાળા એ કુમાર વ્રતભાર નહિ સહન કરી શકવાથી અહિં પાછા આવ્યા છે. લજજાને લીધે તે હમણાં જે કે કઈ નહિ બેલે, તેપણું અનુક્રમે બેલશે અને મને લાભ આપશે. એને હું ક્ષણવારમાં ચાતુર્ય અને શૃંગારરસ રૂપી સમુદ્રમ ડૂબાવીશ. )
એમ ધારીને તે વેશ્યા બાકણુ સંબાકણ અને સંબાનેય એ ત્રણ પ્રકારનાં ધાન્યથી તથા દૂધ, દહિઘી, કાંજી, છાશ અને મધ એ છ રસોથી, તથા મૂળ, કંદ, ઈલ્ફરસ, લતા, પત્ર, પુમ્પ અને ફળ એ છ પ્રકારનાં શાકથી મુનિને હમેશાં જમાડવા લાગી. તેમના જમી રહ્યા પછી પડી રહેલું ભેજન તે જમતી. પછી તે વેશ્યા અનેક મને રથાદિક કરતી દુસહ ભ્રકુટિ રૂપ બાણને ચલાવતી મુનિની પાસે આવતી, તે પણ તેણુની બહારની સ્થિતિ કે બહારનું રૂપ જોઇને તેઓ રક્ત થયા નહિ તેમ તેણીની અંતરંગની મલીન સ્થિતિ જોઈને વિરક્ત પણ થયા નહીં! વેશ્યા તેમને મેહ પમાડવાને જે જે ઉપાયો આદરવા લાગી, તે તે સર્વ નિષ્ફળ થવા લાગ્યા; કારણ કે આકાશમાં ચિત્રની રચના અને જળને વિષે દીપક એ કદી બને નહીં.
