________________
૧૮૬ મટકું આવ્યું તું નંદનું તેડું જો, જાતાં ન વહે કાંઈ તમારૂં મનડું જ છે મેં તેમને તિહાં કેલ કરીને મેકલ્યા જે છે દૂર છે
મેકલ્યા તે મારગ માંહી મળિયા જે, સંભૂતિ આચારજ જ્ઞાને બળિયા જે છે સંયમ દીધું સમક્તિ તેણે શીખવ્યું જોવા
શીખવ્યું તો કહિ દેખાડે અમને જે, ધર્મ કરંતા પુણ્યવરૂ તમને જે તે સમતાને ઘેર આવી કેશ્યા એમ કહે જો ૧૪
વંદે મુનિશ્વર શંકાને પરિહાર , સમકિત મૂળે શ્રાવકનાં વ્રત બાર જે તે પ્રાણુતિપાતદિક સ્થલથી ઉચ્ચરે જ છે ૧૫
ઉચ્ચરે તે વીત્યું છે ચોમાસું જે, આણું લઈને આવ્યા ગુની પાસે જે છે મૃતનાણું કહેવાણ ચિદે પૂરવી જે છે ૧૬ છે
પૂરવી થઈને તાર્યા પ્રાણી છે જ, ઉજવળ ધ્યાને તેહ ગયા દેવલોક જે છે ઋષભ કહે નિત્ય તેહને કરીએ વંદના જે ૧૭ના
પવિત્ર શીલ-સદાચારની રક્ષા અને પુષ્ટિ માટે મન અને
ઇન્દ્રિયને દમવાની અનિવાર્ય જરૂર.
ઉદ્ધત ઘડા જેવા અણકેળવાયેલાં મન અને ઈન્દ્રિયોને મેકળા મૂકી ન દેવાં પણ તેમને લગામમાં રાખવા સંપૂર્ણ ચીવટ રાખવી એટલા માટે જરૂરી છે કે જો તેમને કેળવ્યા વગર સાવ મેકળાં મૂકી દેવામાં આવે તો તે ભારે અનર્થ ઉપજાવે છે અને જે પાપને કે પરભવને ડર રાખી તેમને એગ્ય નિયમમાં રાખી કેળવવામાં આવે છે તે આત્માને ભારે સહાય રૂપ થઈ શકે છે. તેથી તેમને કેળવી સારા ઉપયોગી કરવા ખાસ જરૂરનાં છે. મન અને ઇન્દ્રિઓને જે પ્રશસ્ત (રૂડા ) વિષયે વડે પોષવામાં આવે છે તો તે અપ્રશસ્ત ( ભંડા) વિષયથી પાછા નિવર્તે છે અને એમ થવાથી આત્મા પાપથી મલીન થતો
