________________
૧૦૩ વશ કર્યો છે. શું એના પ્રિયને મારૂ? અથવા એને પિતાને જ હણું ? અહે? હત્યાનુકારિણી કઈ દુતિએ આ ફગ કરા! એમ વિચારી કેધથી આકળ થયેલ રાજા ત્યાંથી પાછા ફરી પોતાના આવાસ પ્રત્યે ગયે. ત્યાં શેષ દિવસ નિર્ગમન કરી સૂર્ય અસ્ત થયે ત્યારે શૈકરિક સ્ત્રીને ગુપ્ત રીતે બેલાવી પોતાની મતિકલ્પના પ્રમાણે હુકમ કર્યો અને તેણીના ગયા પછી કેઈ નિઃકરૂણ નામના ભટ્ટને બેલાવી પ્રત્યુષ સમયે રાણીને દૂરના કઈ વનમાં મુકી આવવા કહ્યું.
પ્રાત:કાળે રથને અધ જેડી તે સુભટ દેવી પાસે આવી
–“રાજા વનને વિષે કીડા કરવા જાય છે અને ત્યા તમને તત્કાળ બોલાવે છે; માટે આપ જલદી રથમાં બેસે તે સાંભળી પતિની આજ્ઞાને આધીન રણું તરતજ રથ ઉપર બેઠી અને તેણે ઘોડા ચલાવ્યા. થોડે દુર રથ ચાલ્યો એટલે તેણીએ પુછયું “પ્રાણપ્રિય ક્યાં છે?” તે બોલ્યો “આગળ દૂર છે.” એમ કરતાં સૂર્યોદયને સમય થવા આવ્ય, દિશાઓ સર્વ પ્રસન્ન થઈ, ત્યારે પુનઃ રાણું ચારે તરફ જોઈ બોલી “અહીં કેઇ સ્થળે સ્વામીનાથ દેખાતા નથી, ઉદ્યાન જણાતું નથી, ચાકરેને રવ જણાતો નથી અને વાજિંત્રના ઘેષ સંભળાતા નથી તે શું આ અરણ્ય છે? ઇંદ્રજાળ છે? શું મને મતિહ અથવા દિધ્યમ થયો? હે વત્સ! મને અબળાને શા માટે ઠગે છે ? સાચું બોલ, મને ક્યાં લઈ જાય છે? પ્રાણનાથ વિના હું કેમ રહી શકીશ?”
રાણીનાં એવાં વચનથી નિકરણના હૃદયને વિષે કરૂણ થઈ અને રથથી નીચે ઉતરી ગગદુ સ્વરે બે “હે દેવ ! તને ધિક્કાર છે ! દેવી! હું પાપી છું, મારૂં કિરૂણ નામ સત્ય છે. કારણકે દેવે મને આવા કાર્યને વિષે જોડે છે. દેવિ! સેવા કરી ઉપાર્જન કરેલા દ્રવ્યથી જે માણસ નિરંતર પિતાનું જીવિતવ્ય ચલાવે છે; તેને ધિક્કાર છે; એવા મનુષ્યો ગતને વિષે
