________________
૧૦૦ परगुणपरमाणून् पर्वतीकृत्य नित्यं .
निजहृदि विकसन्तः सन्ति सन्त कियन्तः ॥१॥ મન, વચન અને કાયાને વિષે પુષ્યામૃતથી પૂર્ણ ત્રણ ભુવનના પ્રાણીને ઉપકારની શ્રેણિથી ખુશી કરનારા અને લેશ માત્ર પરગુણને પર્વત સમાન ગણુને પિતાનું હૃદય વિકસ્વર કરનારા એવા સંત પુરૂષે કઇક જ હોય છે.
હું પણ નિષ્કપટ સ્નેહ ધારણ કરનાર તે મહીપતિનું વચન પિતાના પિતાની પેઠે અન્યથા નહિ કરું. કુલીન સ્વરૂપવાન અને કપલ્લી સદશ ફલદાયિ કન્યાને સ્વીકાર કરવાને કેણ ડાહ્યો પુરૂષ વિલંબ કરે.”
તે સમયે જયકુમાર સભાને વિષે આવેલ દત્ત તરફ હસીને છે. “હે બંધુ ! આજ મને તમારા વચનની વિશેષ પ્રતીતિ થઈ અમૃત તુલ્ય વાગ્વિલાસવાળા આ નૃપતિને વિષે દાક્ષિય અને વિનયને ઉચિત સર્વ અપૂર્વ ગુણે છે, પરંતુ તે પિતાના ગુણે કરીને સંતુષ્ટ નથી, જેથી અપર મનુષ્યના ગુણ સમૂહને ગ્રહણ કરે છે. અથવા મહાનુભાવ પુરૂષ સ્વભાવે એવાજ હોય છે. એમનું અવલોકન કરવાથી આજ મારાં લેચન સફળ થયાં અને એમની વાણું શ્રવણ કરવાથી હું કૃતાર્થ થયો.
એ પ્રમાણે ગોષ્ટી કરી, લગ્ન દિવસ નિરધારી સવે પિતાને ઉતારે ગયા, એમ નિરંતર અમૃત સમાન ગણી કરનાર તેઓ એ કેટલાક દિવસ ત્યાં જ નિર્ગમન કર્યો એટલે લગ્ન દિવસ પણ આવ્યું, તે દિવસે ગુરૂતર સમૃદ્ધિ પૂર્વક શંખ ભૂપતિ અને કલાવતીને પાણિગ્રહણ મહત્સવ થયો. કરમોચન અવસરે જયકુમારે પિતાના કહ્યા કરતાં પણ અધિક હસ્તિ અધ, રથ, શૃંગાર અને વસ્ત્ર આયાં. શંખ રાજા પણ કલાવતીનું પાણિગ્રહણ કરી અત્યંત આનંદ પામે. થોડા દિવસ પછી જયસેન કુમારે
