________________
(૧૬૭) સ્વને માતા જુએ છે. માટે ચ્યવનથી જ તીર્થંકર દેના તીર્થકરત્વની પૂજા દેવે શરૂ કરી દે છે.
૨. સ્વામી જન્મે છે. ૫૬ દિકુમારી શુચિકર્મ કરે. ત્યારે ઠાઠ અને ઉત્સાહથી ૬૪ ઈંદ્રો મેરૂગિરિ પર હાજર થઈ જાય. પ્રથમ દેવલેકના ઇંદ્ર બાળ પ્રભુને મેરૂ પર લઈ જાય. ભક્તિભર હૈયું પાંચરૂપ ધારણ કરે. છત્ર તે પોતે ધરે. ચામર તે પોતે ઢાળે બન્ને બાજુ. આગળ વા ઉછાળે પણ પિતે. હૈયા પાસે બે હાથમાં પ્રભુને બિરાજમાન કરનાર પિતે જ, અભિષેક મહત્સવ એટલે સ્નાત્રમહત્સવ. રતન
સ્વસ્તિક–આરતી–મંગળદીપ–નમંત્થણું–શકસ્તવ. દેવેને હર્ષનાદ-નૃત્ય-કુદાકુદ. આનંદની સીમા નહિ.
પાછા ઈંદ્ર પ્રભુને માતા પાસે મુકે. રત્નદડે અને દુકુલ વયુગલ, રક્ષાઘાષણ. નંદીશ્વર દ્વીપમાં અઠ્ઠાઈ મહોત્સવબધુંય તદ્દન સત્યતાથી ભરેલું. મહાપુણ્યનું કુદરતી પરિણામ. જરાએ આશ્ચર્ય નહિ. અતિશક્તિનું નામ નહિ, કેટલું લખાય!
૩. પ્રભુજીના દીક્ષા સમયને એક વર્ષ બાકી છે. કાંતિક દેવે આવે. હર્ષપૂરમાં ખેંચાતા નાથને વિનંતિ કરે. તીર્થ પ્રવર્તાવે નાથ ! જગદુદ્ધારકાજે સંચમ અવસર જાણેજી. અવધિજ્ઞાની પ્રભુ તે જાણે જ છે. પણ પિતાને શુભ આચાર દેવો કેમ ચુકે?
વષીદાન–બાર બાર માસ સુધી. સુવર્ણ નાણું. સારું વજનદાર ઘટ્ટ. ઉપર નામ ઉપકારી માતા-પિતાનું લઈ જાવલઈ જાવ. ૩૮૮ કેડ ઉપરના દીનારનું દાન. સર્વત્યાગ. દેવુંદ્રોએ ઉપાડેલી પાલખી. શેભાયાત્રા. અશોકાદિ વૃક્ષ નીચે
