________________
દુનિયાને સાથી પ્રાચિન ધ.
પ્રકરણ રજું.
ફેષભદેવે યાને આદિનાથ,
એસપણી કાળનો પ્રથમ આરો ચાર કટાકેટિ સાગરોપમ પ્રમાણે છે; તે વખતે ભરતક્ષેત્રની ભૂમિ બહુ જ સુંદર રમણિય, અને શોભાયમાન હતી, તે કાળના મનુષ્ય ભદ્રિક, સરળ સ્વભાવિ, થોડા રાગ દૈષવાળા, મે થોડા મોહ, કામ, ક્રોધાદિ યુકત હતા; તેઓનું સ્વરૂપ સુંદર તથા શરીર નિરોગી હતાં; તેઓને ખાવા પીવાની રીત આ કાળનો મનુષ્યથી તદન જુદી જ હતી; તે લેકે રસોઈ કેમ કરવી, અનાજ કેમ ઉગાડવું, ભાજીપાલો કેમ ખેડવો વગેરે કાંઈ પણ જાણતા નહતા, પણ કલ્પ વૃક્ષથી પોતાનાં સુવા, પહેરવા, ખોવા, વગેરે સર્વ વ્યવહારીક કાર્ય કરી લેતા; તે વખતે હમણુની માફક સષ્ટિક્રમ ચાલતો નહોતો; હમણું જેમ કઈ કઈ સ્ત્રીને જડ બચ્ચાં ઉત્પન્ન થાય છે તેમ તે વખતમાં એક પુત્ર ને એક પુત્રી, બેનું યુગલ–, જન્મતું હતું. જ્યારે બંને ભાઈ બહેન જોબનમાં આવતાં, ત્યારે હમણાની દુનિયાથી ઉલટી રીતે તે બંને ભાઈ બહેન સંસાર સુખ ભોગવતાં, અને તેઓને પણ તેજ માપક યુગલ પ્રસવતા.13 તેઓના શરીરની ઉંચાઈ ઘણી જ મોટી હતી, ને તેજ પ્રમાણમાં તેઓની શક્તિ તથા આયુષ્ય હતાં; તેઓને ધર્મને ભાવ નહોતો; જીવહિંસા, ચોરી, જુઠું બોલવું, વગેરે પાપ પણ બહુજ થોડાં બનતાં. તેઓ હમણુની મારક ઘર, બંગલા, કે વાડી બાંધી તેમાં નહિ રહેતાં, પણ વૃક્ષોમાં જ રહેતાં. દરેક વનસ્પતિ સ્વયમેવ ઉત્પન્ન થતી હતી, ને કોઈ પણ તેને ખાવામાં લેતું નહિ, કેમકે ખાવા પીવાની દરેક વસ્તુ કલ્પ વૃક્ષથી મળતી હતી.
(જુઓ જંબુદ્વીપ પ્રજ્ઞપ્તિ.) એ જ રીતે બીજો આ ત્રણ કટાકેટિ સાગરેપમ હતો; તે
