________________
૧૦૮ ]
[ શીલધર્મની કથાઓ-૧. ભાગ અને છાતીને ઉપલે ભાગ ખુલ્લે દેખાતું હતું. તેણે પહેરેલી રેશમી સાડીમાથી હીનાના અત્તરની સુવાસ ચારે આજુ ફેલાઈ રહી હતી; પણ આ બધે ભપકે અને શણગાર જોઈ શ્રીમતીને મિજાજ ગયે અને રોષપૂર્વક તનમનને કહ્યું: તમે તે નૃત્ય જેવા જાઓ છે કે નૃત્ય કરવા? શરીરના રૂપનાં જાહેરમાં આવાં પ્રદર્શન કરવામાં ન હોય ! માબાપે આવુ જ બધું શિખવાડ્યું છે કે કાંઈ સારું શીખવ્યું છે. આવા બધા આછકલાવેડા આ ઉંમરે ખતરનાક નીવડે છે તેનું કાંઈ ભાન છે?”
પિતાના માબાપ વિશેની ટીકા સાંભળી તમને મગજની સમતુલા ગુમાવી અને ગુસ્સા પૂર્વક કહ્યું : “બાઇજી! નૃત્યાં ગનાને ત્યાં તે તમારા પિતાને જવાને શોખ હતો, મારા પિતાને નહીં અને તમારા માતા-પિતાના સંરકારના કારણે ૧૪ મારા સસરા જ્યારે પ્રથમ તમને તેડવા આવ્યા, ત્યારે તમનું અપમાન કરી તેને ભૂંડા હાલે તમે કાઢયા હતા. જુઓ! હું કહી દઉં છું, હવે મને વધુ લાવવામાં તમે સાર નહીં કાઢે.
તનમનના શબ્દો સાંભળી શ્રીમતી પર વીજળી પડી હોય તેવી અસર થઈ અને તે બેશુદ્ધ થઈ નીચે ઢળી પડી. તેના મગજની નસ તૂટી ગઈ અને ઉત્તમ ચિકિત્સકની સારવાર છતાં તેના સારા થવાની શક્યતા ન રહી. જીવનની અંતિમ પળે શ્રીમતીએ તનમનને પિતાની પાસે બેલાવી કહ્યું : “તનમન ! મારે એકેય પુત્રી નથી એટલે મારી પુત્ર-વધૂઓ જ મારા મનથી મારી પુત્રીઓ જેવી છે. યુવાન
