________________
૨૪ ]
[ શીલધની કથાઓ-૧.
ચૂકી હતી, પણ પાણીમાં રહી મગરથી ખીવાના કશે અથ નહિ, એમ સમજી સુશીલાએ રાજાની બુદ્ધિ ઠેકાણે લાવવા એક ચેાજના તૈયાર કરી રાખી હતી. આ ચેાજનામાં સફળતા ન મળે તા શીલનું રક્ષણ કરવા આપઘાત કરી પ્રાણ ત્યજી દેવાની પણ તેણે તૈયારી કરી રાખી હતી.
રાજાએ ઘરના દ્વારની સાંકળ ખખડાવી ત્યારે સુશીલા જાગૃત અવસ્થામાં જ પથારીમાં પડી રહી હતી. તેણે ઊભા થઈ તરત જ દ્વાર ઉઘાડ્યુ અને રાજાને મધ્યરાત્રિએ પેાતાના ઘરઆંગણે જોઈ ભારે અચા પામી હાય તેવા દેખાવ કર્યો. સુશીલા સાથે વાતની શરૂઆત કેમ કરવી એ મંગસિહુને પ્રથમ ન સૂઝયું, પણ પછી અધીરાઈપૂર્વક કહ્યું: ‘ તારી જેવું નારીરત્ન તા રાજાના અંતઃપુરમાં શાલે, આ સ્થાન કાંઈ તારા માટે ચેાગ્ય ગણાય ?’
રાજાને જવાબ આપવાને બદલે સુશીલાએ તરત દાસીને ખેલાવી અને શ્રીષ્મૠતુના દિવસેા હતા એટલે રાજા માટે કેટલાંક પીણાંઓ તૈયાર કરી લાવવાનું કહ્યું. સુશીલાને આમ વાત કરતાં જોઈ મંગલલિસને લાગ્યું કે, આ સ્ત્રી વગર આનાકાનીએ પાતાના પ્રસ્તાવ કબૂલ કરી લેશે. વામી સ્વતાં પત્તિ અર્થાત્ કામનાથી ઘેરાયેàા માણસ, જેની એને કામના છે એવી સ્ત્રીમાં પેાતાના મનના ભાવાની જ છખી જુએ છે અને તેથી જ કામી પુરુષાની ગણતરી પાગલ માનવીમાં થાય છે.
ઘેાડીવારમાં દાસી જૂદા જૂદા રંગની બિલારી કાચની પાંચ પ્યાલીઓમાં પીણાં લઈને આવી અને ટેબલ પર મૂકી
