________________
જકુમાર :
[ ૬૭ ] સંસારને જેને જરા સરખો પણ અનુભવ ન ગણાય અને માંડ જેણે એમાં પાદસંચાર કર્યાને થોડી ઘડીઓ જ વીતી છે એવા પુત્રના ખભા પર જાતે કમાઈ ખાવા જેવી ચિંતાને ભાર મૂકતા જાઓ એ હું ન જ સાંખી શકું, માટે સાત ક્ષેત્રે ખરચવાની તમારી યાદીમાં પાછળ રહેનાર માટે પણ જોગવાઈ કરી લેજે.”
રજનું ગજ તે આનું નામ. પૂરી વાત સમજ્યા વિના કાગ’માંથી “વાઘ” તે બનાવ્યું. પુત્ર ઉપર મારા કરતાં અધિક સ્નેહ રાખનાર એ ભામિની! તું તારા જાયાને પૂરી ઓળખી શકી જ નથી. તું જાણે છે કે દીકરો ઘેડે ચડો એક, બે નહી પણ આઠ લલનાઓ સાથે પાણિગ્રહણ કરી આવ્યો એટલે હવે ઘર માંડશે. પોતે લીધેલી પ્રતિજ્ઞા નેવે મૂકશે. નામ પર કાયમને માટે કાળી ટીલી લગાડશે !”
“ત્યારે શું તમે એમ ધારે છે કે એ આવતી કાલે જ દીક્ષા લેશે ? જ્યાં એક મૃગનયનીને પાસ છોડો કઠણ છે ત્યાં એવી આઠ જાળ ભેદવી એ ભલભલાને માટે મુશ્કેલ છે, ત્યાં આ તો મારે વણિક બાલુડે !”
ખરેખર માતાનું વાત્સલ્ય કોઈ અનેરું જ છે. એનો પુત્ર-પ્રેમ શાસકારો લખી ગયા છે તેમ અદ્વિતીય છે. પ્રથમ તીર્થપતિ રાષભદેવે કેવળજ્ઞાનરૂપી લામી મેળવી, સમવસરણમાં બેસી દેશના દેવારૂપ અદ્દભુત શક્તિ પ્રાપ્ત કરી હતી, છતાં મરૂદેવી માતાને મન એ બાલુડાની કંઈ ઓછી ફિકર હતી? તું બકુમારને સામાન્ય માણસ સમજે છે. લગ્ન કરી દીધું એટલે માને છે કે હવે એ પેલી પ્રતિજ્ઞા ભૂલી જઈ, અમદા
