________________
[ ૨૯૦ ]
પ્રભાવિક પુછે : સંભૂતિવિજય આદિ મુનિમંડળીથી છૂટા પડી આ દિશા પકડી ત્યારથી જ્યારે પણ તક મળે ત્યારે હું પરિચયમાં આવતાં અનુભવી પુરુષને સમાગમ શેલતે રહું છું. “પૂછતા નારા પંડિતા એ જનઉક્તિને અનુભવ કરું છું. જુઓને મહારાજ સંભૂતિવિજય આપણાથી મહિનાઓ પૂર્વે છૂટા પડયા હતા અને આપે સૂચવેલ માગે વિહાર કર્યો હોય તો પાટલી. પુત્રમાં પહોંચી જવા પણ જોઈએ; છતાં તેમ બન્યું નથી. તેમના તરફના કંઈ સમાચાર પણ મળ્યા નથી. એ દિશા તરફથી આ પ્રદેશમાં અવારનવાર એપીઆ આવ્યા જ કરે છે છતાં કંઈ ખબર ન મળે એટલે આપને ચિંતા સંભવે જ. આપ સાહેબના ચહેરા પરથી બીજે ત્રીજે કારણે એ માટે નીકળતી વાત પરથી મેં જિજ્ઞાસાનું માપ કાઢી લીધું અને તીર્થ ભદ્રાવતીમાં પૂર્વ પ્રદેશમાંથી આવેલ સંઘમાં ઘૂમી વળે. એ તરફના એક યાત્રિકના મુખથી સાંભળેલી વાત મેં આપસાહેબને કહેલી કે-પાટલીપુત્ર પ્રતિ પથરાતા પહાડી જંગલના વિષમ માગે એક મુનિમંડળીને સિંહને ઉપસર્ગ થયેલ, છતાં ચમ. ત્કારિક રીતે એ સૌ બચી ગયા. જો કે મેં આપેલ આ સમાચાર પછી તો આપણે ઘણી ધરતી ખુંદી વળ્યા. વળી ગઈ પરમદિને માર્ગે સાથે થયેલ વટેમાર્ગના મુખેથી પણ એ વાત જ સાંભળીને! એ ઉપરથી ચોક્કસ ખાત્રી થઈ કે પરિષહને સામનો કરનારી મંડળી એ આપના શિવ્યાની જ હોઈ શકે. લંબાણથી મારે કહેવાનો મુદ્દો તો એટલો જ છે કે માનવી આંખ-કાનનો ઉપયોગ જાગ્રત રાખે તે જોવા જાણવાનું તે ડગલે ને પગલે ભર્યું જ હોય છે.”
વાચક ઉપરના પ્રસંગથી સહજ કલ્પી શકશે કે આ વાત
