________________
આચાર્ય યશોભદ્રસૂરિ :
[ ૨૪૫ ] માણસ આવ્યા છે, તેથી ગીરદી થવાની; માટે જ વહેલા જવાની જરૂર છે. ”
ચાતુર્વેદી–“શિષ્ય ! તારી વાત સાચી છે. હું તેથી જ વહેલે નિકળ્યો છું. આ પંડિતજીને એ લાભથી વંચિત ન રહેવાનું સમજાવી રહ્યો છું, પણ તે પિતાને હઠાગ્રહ છોડતા જ નથી. આ કાર્યમાં તેમને સ્વધર્મનું અપમાન ભાસે છે.”
રાજારામ–“મહાશય ! આપ સર્વના આ જાતના આચારવિચાર પરથી જ એ પુરવાર થાય છે.”
ભદ્રશંકર–“ગુરુજી! પાછું વાવવાથી કદી માખણ નિકળે ખરું ? એમને સમજાવવાની મેં મહેનત કરી જોઈ છે પણ પરિણામ શૂન્યમાં આવ્યું છે.”
પંડિતજીને પડતા મૂકી મંડળીએ પગ ઉપાડ્યા અને જ્યારે તેઓ મંડપમાં આવ્યા ત્યારે નર-નારીના સમૂહથી સ્થાન વિશાળ છતાં નાનું બનવા માંડયું હતું. રોજના કાર્યક્રમ પ્રમાણે સમય થતાં જ આચાર્યશ્રી શય્યભવે મંગળાચરણ કર્યું અને જણાવ્યું કે –
મહાનુભાવો ! આયંબિલની ઓળી તરીકે ઓળખાતા આ શાશ્વત પર્વમાં આજનો દિવસ અતિ શ્રેષ્ઠ છે; કારણ કે આ ચિત્ર શુકલ ત્રિવેદશીના દિવસે ચરમ તીર્થકર શ્રી મહાવિરદેવ ક્ષત્રિયકુંડ નગરમાં જન્મ્યા હતા. રેજના ક્રમને અનુસરી વાત કરું તે આ દિવસ સાતમા જ્ઞાનપદની આરાધનાને કહેવાય, જ્ઞાનના અવર્ણનીય મહિમાથી કિંવા જ્ઞાનની સર્વશ્રેષ્ઠતાથી ભાગ્યે જ કોઈ અજાણ્યું હશે.
