________________
આચાય યશે ભદ્રસૂરિ
[ ૨૪૩ ]
રાજારામ–“ શિવ ! શિવ ! નાસ્તિક દર્શનના આટલી હદે વખાણુ ! અને તે પણ એક વેદનિષ્ણાતના સુખે!!”
ચાતુર્વે દી—“ મહાશય ! હતાશ થવાની જરૂર નથી. ભારતવર્ષમાં ઉદ્દભવેલા અને જુદા જુદા સમયે સવિશેષપણે પાંગરેલા વેદ, જૈન અને બૌદ્ધરૂપ ત્રણ ધર્મ એ પવિત્ર ત્રિવેણીના સંગમ-સમા છે. એમાં એક બીજા પ્રત્યેની વિષમતા કરતાં પરસ્પરનું સામ્ય સવિશેષ છે. આત્મિક સ્વરાજ્ય પ્રાપ્ત કરવાના એ જુદા જુદા માર્ગો છે. આચાર્ય શ્રીજીના પટ્ટધર યશાભદ્રજીએ ગઇ આઠમના દિવસે એ વિષય ઉપર એટલું તા સચેાટ બ્યાન કર્યું હતું કે શ્રોતાઓના હૃદય થનગની ઊઠ્યા હતા. એ સંધમાં તેએએ જે પ્રકાશના કિરણા ફ્યા એ પરથી કાઈપણ જિજ્ઞાસુને લાગ્યા સિવાય ન રહે કે અભ્યાસ કેાઈ અનાખી ચીજ છે અને જે વ્યકિતમાં એ અભ્યાસના બળે જ્ઞાન પૂરેપૂરું પચી ગયુ છે એની પ્રતિભા કાઇ અગ્નિતીય હૈાય છે. બાકી વાવિવાદના ઉલ્કાપાતમાં ધર્મવિજય માનનારા આપણે ઘાંચીના ખેલ કરતાં વધુ આગળ વધ્યા નથી, સત્યથી તેા દૂર જ છીએ. આજે તા આપણા જ ઘરના-એક સમયના બાલુડે -પરદનનું પાન કરી આચાર્ય અનેલા શષ્યભવ પાતે જ પ્રવચન કરનાર છે. એની વાણી સાંભળવામાં દોષ કેવા ? ”
ત્યાં તા ભદ્રશંકરને પેાતાની સાથમાં બે પાંચ બ્રાહ્મણા સહિત આવતા જોયા. નજીક આવતાં જ ચાતુર્વેદીજી એમાંનાં એકને ઉદ્દેશીને એલ્યા—
“ આહા ! શંભુપ્રસાદજી ! તમે અહીં ક્યાંથી ? ત્રિવેદી સરયુપ્રસાદ પણ સાથમાં છે ને શુ ? '
