________________
આચાર્ય યશોભદ્રસૂરિ
[ ૨૩૯ ] “સાહેબ ! ગંગાવહુની વાત સાચી છે. અમારામાંના કેટલાકે “પાડાનાં વાંકે પખાલીને ડામ” દેવા જેવું કર્યું હતું. વહુનો કંઈ જ વાંક નહોતો. શય્યભવ ગયા ત્યારે તે ગુમગર્ભા હતી જ. મહલ્લાના માણસોથી એ વાત અજાણું પણ નહતી, પરંતુ નિચે તરફની કેવળ અસૂયાથી તેમ જ બ્રિજવર્ગનું જૈનધર્મ પ્રત્યે ઢલણ વધી રહેલું ન સહન થવાથી ખોટી રીતે કાદવ ઉરાડવાનું શરૂ રાખ્યું. અમારા ઘરઆંગણે આપ ન આવ્યા હોત તો વાતના વતેસરમાં શું યે બન્યું હોત? પણ ભૂતકાળને ભૂલી જઈ આજે જે પ્રાર્થના કરવામાં આવી છે એને આપ સ્વીકાર કરો. આપે જે પદ્ધત્તિએ વાત સમ જાવી છે એ જોતાં વેદિકસંસ્કૃતિ અને શ્રમણ સંસ્કૃતિ વચ્ચે મહત્વનો ફેર નથી. “અહિંસા પરમો ધર્મ' “સત્યમેવ જયે” આદિ મુદ્રાલેખ ઉભયમાં દષ્ટિગોચર થાય છે. વાદવિવાદ કરવાને બદલે પરસ્પર વાર્તાલાપ કરવાની જરૂર છે. એકબીજાના દષ્ટિબિન્દુ સમજવાની જરૂર છે. આજે પણ નાલંદામાં પંડિત એવી જ પ્રવૃત્તિ કરી રહ્યાં છે. અમારા કમભાગ્યે આ ગામનું નામ વાયડું થઈ પડયું છે. આપ થોડો સમય સ્થિરતા કરી એ વાત ભૂંસી નાંખો અને અમારા ગામના આભૂષણ સમાન શય્યભવ આચાર્ય આ ધરતી પર પગ મૂકે એ માર્ગ બતાવો.”
*
*
*
*
ભદ્રશંકર-“મહારાજ સાહેબ ! આપની મંડળીને પ્રથમ જોતાં જ મારા અંતરમાં કોઈ અગમ્ય ભાવો ઉદ્દભવેલા. આપશ્રીના પગલાથી આ નાનકડા ગામને કોઈ અનેરો લાભ સાંપડવાની આગાહી થયેલી. દરમિયાન મારા મિત્રોના વર્તાવે એવું તો વાતાવરણ ખડું કર્યું કે એ વાત મારે મનમાં દબાવી દેવી
