________________
-..
*જામ કરતા
આચાર્ય યશોભદ્રસૂરિ
[ ૨૦૯ ] મોટી બહેન ! તમારી અભિલાષા આ યશપાલ પૂરે એવો વેગ જણાતું નથી. જ્યાં સાત પેઢીથી એકધારા ચાલ્યા આવતા નામને અંત આવે છે ત્યાં તમે “ઘઉં ખેતમાં” જેવી વાત કરો છો ! ગામમાં પેસવાના ફાંફાં છે ત્યાં પટેલને ઘેર ઊના પાણી જેવી આશા તમને વ્યર્થ નથી જણાતી? માંડ પેટનો ખાડે પૂરાય છે ત્યાં તમને ઘર ઊભું કરવાના કેડ થાય છે એ બધું વૃથા છે. હું તો સંસારમાં દેખાતી આળપંપાળથી કઠે આવી ગયે છું. નામ કોના રહ્યાં છે? માને કે થોડાકનાં નામે આજે ઈતિહાસને પાને નેંધાયેલા છે કે જનસમૂહની સ્મરણપોથીમાં યાદ કરાય છે તે એ કોઈ વંશ-વારસને આભારી નથી. એની પાછળ તે તે તે આત્માઓના સુકૃત્યેની, પરમાથે ગાળેલા જીવનની લાંબી કથા હોય છે. હું જે માર્ગની વાત કરું છું તેનાથી બંને કાર્યો સધાય છે. જે જ્ઞાનાર્જન કરી શુદ્ધ ચારિત્રનું પાલન કરવામાં આવે તો તમે જે નામના, કીર્તિ કિવા વંશઉદ્યોતની વાત કરી તે સહજ સધાય છે અને વધારામાં આત્મશ્રેય થાય છે. આ ભવ ને પરભવ-બંને સુધરે છે. જ્યારે આપણે પરમાર્થ પંથે પળેલા પ્રવાસીઓ જેવા કે–ગજસુકુમાળ, ઈલાચીકુમાર, અનાથી મુનિના જીવનના પાના ફેરવીએ છીએ ત્યારે સહેજે માલુમ પડે છે કે એમાં અગ્રપદે ભાગવતી દીક્ષા જ નિમિત્તરૂપ બનેલ છે. આત્મકલ્યાણના ઈચ્છુક માટે એ જ એક માત્ર ધોરી માર્ગ છે. મુશ્કેલીઓ અને મુશીબતે શેમાં નથી ? એ જોઈ જે ભડકે છે તે કાયર ગણાય છે અને જે એને પાર પામે છે તે શુરવીર કહેવાય છે.
૧૪
