________________
આચાય યોાભદ્રસૂરિ :
[ ૨૦૭ ] મનકના સ્વર્ગગમન પછી આટલા જલદી વિહાર થશે એવું ધારતા નહાતા. થાડા દિવસેા સ્વર્ગસ્થ આત્મા નિમિત્તના ઉત્સવમાં પસાર થઇ જશે એવી ઘણાની ધારણા હતી. ખુદ પટ્ટશિષ્ય યશેાભદ્રજીને એકાદ બે મામતની શંકાના સમાધાન કરવાના ખાકી હતાં. ગુરુ સાથેના વિહારમાં એ થઇ શકે તેમ હતુ પણ આજની આજ્ઞા તેમને ઉદ્દેશીને કરાયેલી હાવાથી, સહજ કલ્પી શકાતુ હતુ કે આચાર્ય શ્રી આ સ્થળમાં હજી થાભવાના છે. આ રીતે વિહારની તૈયારીમાં મશગૂલ છતાં મુનિવૃંદમાં એક પ્રકારની ભાવી કાર્યક્રમની અસ્થિરતા હતી. યશેાભદ્રજી તેા ગેાચરી પછીના આરામની માર્ગ પ્રતીક્ષા કરી રહ્યા હતા પણ હવે એ સમય સ્વશંકાનિરસન માટે એમને વધુ યાગ્ય જણાયા.
વાચકને આશ્ચર્ય થાય એવું તેા નથી છતાં વાર્તાના સબંધ સાંધવા પૂરતું અત્રે કહેવું ઘટે કે પૂર્વે જે યશપાલની વાત કહેવામાં આવી છે તે પાતે જ કથાનાયક યશેાભદ્રસૂરિ છે.
-શષ્ય ભવસૂરિના ઉપદેશથી જેની હૃદય-ગુહાનું ઢાંકણુ ખુલી ગયું છે અને જેને આ સંસાર ઝેર સમાન લાગ્યા છે એવા યશપાલ પેાતાની મેાટી બહેન પાસે દીક્ષા લેવાની રજા મેળવવા સારુ ઘેર પાછા ફરે છે.
સંસારની વાસના વિલક્ષણતાથી ભરપૂર છે. દુ:ખના ઢગલા વચ્ચે પણ માનવહૃદયને ત્યાગની વાત એકદમ ગમતી જ નથી.
મેહરાજની જાળમાં ફસાયેલ જીવા એટલી હદે ઘેન-નિદ્રા અનુભવતા હાય છે કે એમના અંતરમાં જેટલેા રાગના પ્રવેશ સુલભ હાય છે તેટલા વિરાગનેા દુર્લભ છે. યશપાલના
