________________
સગંભવસ્વામી :
[ ૧æ ] વડિલ એવા યશોભદ્ર મુનિ સાથે તે આ નવિન શિષ્યને ઘણી વાર બેસવું પડતું. ઉભય વચ્ચે મોટાનાના ભાઈ જેવી પ્રીતિ જામી હતી. જ્ઞાનક્રિયામાં વર્ષાકાળ વીતી જવા આવ્યું હતે. એક દિવસ મનકમુનિએ સહજ પ્રશ્ન કર્યો કે-“મોન એકાદશી કયારે આવશે?” યશોભદ્રજી કહે-“કેમ, કંઈ મૌન ગ્રહણ કરવાને અભિગ્રહ લેવો છે કે શું? હજી તે એ દિવસ આવવાને વાર છે. ” | મનક–“ હું તો સહજ પૂછું છું. આચાર્યશ્રી એ દિન પછી અહીંથી વિહાર કરી રાજગૃહી તરફ પધારવાના છે.” આ સાંભળી યશભદ્રને કંઈક આશ્ચર્ય થયું છતાં મોન રહા. ગુરુદેવને એ સંબંધમાં અવકાશે પૂછવાની તક જોવા લાગ્યા, પણ તેમને ઘણેખરો સમય આ નવિન ક્ષુલ્લકને દશવૈકાલિકસૂત્રના અધ્યયનમાં અને એના અર્થગાંભીર્યની સમજાવટમાં જ જતો હોવાથી દિવસે ઉપર દિવસો વીતવા માંડ્યા છતાં તક પ્રાપ્ત ન થઈ! કાર્તિકી વીતતાં જ નિર્થ માટે વિહારના દરવાજા ખુલ્લી ગયા હતા પણ ચંપાપુરી ક્ષેત્ર હજુ વર્ષોથી તદ્દન મુક્ત નહોતું થયું. આજ કેટલાક દિવસથી આચાર્ય મહારાજના ચહેરા પર કોઈ અગમ્ય ચિંતાની ઘેરી છાયા રમી રહેલી જણાતી હતી. સમય મળતાં જ તેઓ મનકને બોલાવતા ને સૂત્રવાંચન કરાવતા. ગોચરી પછીને સામાન્ય આરામ પણ નહાતા ભગવતા. મનક ઉત્સાહથી એમાં રચેપગે રહેતે, છતાં છેલ્લા કેટલાક દિવસથી એના ગાત્રો ગળતા હતાં, અંગ શિથિલ થતું જતું હતું. કરણીમાં પૂર્વવત્ ચંચળતા ને ચપળતા નહોતી રહેતી. મૌન એકાદશી નજીક આવતી જોઈ એ બધું શરૂ રાખતે.
