________________
પ્રભવસ્વામી
[ ૧૧૫ ]
માતા કેાઇ નિરાળી છે અને ગમે તે કારણથી આપણને તેના વિરહ થયેા છે. ”
કુબેરદત્તાએ જે રીતે વાતના અકાડા જોડ્યા એ એટલા બંધ બેઠા કે હવે એમાં કુબેરદત્તથી કઈ જ ભૂલ શોધાય તેવું ન રહ્યું. તે એટલું જ મેલ્યા કે–“હાથ કંકણને આરસીની શી જરૂર ? મારા મા-બાપ તે નીચેના કમરામાં બેઠેલા છે, તેમને પૂછીને ખુલાસેા મેળવીએ. ” તરત જ ઉભય નીચે આવ્યા. કુબેરદત્ત આગ્રહ કરી પેાતાના જન્મ સંબ ંધની સત્ય વાત પૂછી અને એ રીતે યમૂના નદીમાંથી મળી આવેલી પેટી પરના પડદા ઉંચકાય.
૬ પતીજીવનની વાત પર હરતાલ દઈ, ઉભય સાચા ભાઇઅહેન ખની રહ્યા. કુબેરદત્ત વ્યવહારીયાને છાજે તેવા વેપારમાં રક્ત અની દિવસ વ્યતીત કરવા લાગ્યા અને વ્યવસાયમાં વીંટીવાળા અનાવને પણ લગભગ ભૂલી ગયા. પણ કુબેરદત્તા નારી હતી, અંગુલી પરની મુદ્રિકા પર દૃષ્ટિ પડતાં જ તેણીની કામળ લાગણીએ નાચી ઉઠતી. પેાતાનાથી અજાણપણે કેવુ અકૃત્ય થઈ જાત એ વિચાર આવતાં જ ગાત્ર ઢીલા થઈ જતાં. ઘડીભર મનમાં ધઇ જતું કે એમ થવામાં નિમિત્ત–કારણસમી એ નિષ્ઠુર જનનીને એક વાર શેાધવી તા ખરી, પણ વિશાળ જગતમાં નારીહૃદય માટે એ કેવી રીતે શકય બને ? તરત જ મન પાછું પડતું. ઘણી વખત આવા વિચારમંથને એ એના મગજમાં એક વાત નિશ્ચિત કરી કે જ્ઞાનદીપકની સહાય હાય તેા જનનીને શેાધી શકાય અને એ દ્વીપક પ્રગટાવવાનું એક માત્ર સાધન તે ભાગવતી દીક્ષા. સંસારીજીવનની
પ્રથમ
