________________
પ્રભવસ્વામી
[ ૧૧૩ ]
નજરે પડી. સમીપમાં આવતાં જ ઉભય પૈકી એકે ડુબકી મારી, એને ઉપાડી લઇ, કિનારે આણી અને જ્યાં કૌતુકદ્રષ્ટિથી એ ઉઘાડે છે ત્યાં જન્મ્યા પછી માંડ જેમને પૂરા મહિના પણ ગયા નહિ હૈાય એવા ખાળક—–ખાળિકાના એક યુગલને જોયુ. પ્રથમ વિચાર આળ્યે કે આવા સુ ંદરાકૃતિ બાળકાને આમ કાણે પાણીમાં વહેતી પેટીમાં મૂકયા હશે ? પણ સ`સારમાં ચાલતી વિચિત્રતાઓ અને ખેલાઈ રહેલા અવનવા દા યાદ આવતાં, એ વાત પર ઝાઝા વિચાર ન કરતાં બન્ને કુદરતી રીતે પ્રાપ્ત થયેલ આ જોડકાને લઇ પ્રસજ્ઞતાપૂર્વક ઘેર આવ્યાં. એકે બાળક લીધેા ને ખીજાએ માળિકા લીધી. પેાતાની પત્નીઓને એ સુપ્રત કરી અને જીવનમાં સંતાનસુખની જે એક માત્ર ઊણપ હતી તે આમ અકસ્માત્ પૂરી થવાથી એ દિનને ઉત્સવરૂપ માન્યા.
જુદા જુદા ઘરે એ બાળકે વૃદ્ધિ પામતા યૌવનાવસ્થાના આં છું. આવી ઊભા. રૂપ, દેહ અને સ્વભાવમાં સામ્યતા ધરતા આ બન્નેનુ વિષ્ણુમિત્રાએ સગપણ કર્યું. જૂના મિત્રા આ રીતે વહેવાઇપણાના નવા નાતાથી જોડાયા. શુભ મુહૂર્તે લગ્ન પણ કરી દીધા.
નવપરિણીત યુગલના મિલન અવસર હતા. રજનીના આગમન ટાણે ઝરુખામાં બેસી ઉભય શેતરંજ રમી રહ્યાં હતાં. પ્રણયની મધુરી વાણીમાં પરસ્પરના આનંદની વૃદ્ધિ થઈ રહી હતી. જોરથી પાશા નાંખતાં કુમારની મુદ્રિકા આંગલીમાંથી સરી પડી અને તરુણીએ તરત જ એ ઉપાડી લીધી. પેાતાની
