________________
પ્રભવસ્વામી :
[ ૧૧૧ ] પણ અમારે પલે ગંઠાયેલા બાયડી છોકરાનું શું? એમને પાછળ કકળાવવા એ ઠીક ગણાય? આપ સાહેબ તે જંજાળ વળગે તે પૂર્વે જ સમજી ગયા એટલે દેખવું કે દાઝવું સંભવે જ નહિં. અમારા નાયક પણ એ જાતની ઉપાધિથી મુક્ત છે. એટલે એમને મારગ પણ કાંટાળો નથી, પણ અમારે તે એથી ઊલટી જ સ્થિતિ છે. કેઈને બે છોકરાં છે તે કઈને ત્રણ ચાર છે. ઘણાખરાને રોજ ચારથી પાંચ જીવના પેટ ભરવાની ચિંતા કરવી પડે છે. થોડાંક છોકરા વિનાના છે તે એમના શિરે નાના ભાઈ ભાંડરડા કે વૃદ્ધ માબાપની આજીવિકાની ચિંતા ચૂંટેલી છે. કેઈને રાંડેલી બહેન કે ઘરડી માને સંભાળવાની છે. અમારા મોટા ભાગનું જીવનગાડું સીધા ચીલા પર નથી. શું એ બધાને છેહ દઈ, રઝળતા મૂકી, લેહીના સંબંધને અવગણું ફકીર થઈ જવું ? એમાં ભગવાન રાજી રહે ?
જબૂસ્વામી–ભાઈ પિંગળ ! તમારી મુશીબત વિચારણીય છે. એનાથી થઈ રહેલી મૂંઝવણ સંસારસ્થ જીવ માટે સહજ છે. કાદવમાં પગ ખરડીને પછી છેવા નીકળવું તે કરતાં ખરડવા નહિ એ સારું છે. અમે એ માર્ગ લીધો એ પણ સાચું છે. તમારા બધાને પ્રશ્ન એથી નિરાળો છે એ પણ એટલું જ સાચું છે, છતાં લક્ષ્ય આપવા જેવી વાત તો એ છે કે કર્મરાજના ફાસલામાં પૂર્ણ પણે જકડાયેલા છે લેહીને સંબંધ કેટલા કાળ સુધી જાળવી શકવાના? જ્યાં ભવની ગણત્રીની ચેસાઈ નથી ત્યાં પુત્ર, ભાઈ, ભગિની કિંવા માતાપિતાના સંબંધો કેટલીય વાર બંધાયા અને કેટલી વાર છોડવા પડ્યા એની નોંધ છે ખરી?
