________________
તા કે નથી તે માણતા પણ
કે
પ્રભવસ્વામી :
[ ૯ ] શાહુકારને ભેદ ગણતા કે નથી તો આ મહાજનને મહેલ છે કિંવા ચેરોની પેલી છે એ વિચાર આણુતા. પરમાર્થ દષ્ટિથી શક્તિ અનુસાર વીતરાગના વચન સમજાવે છે. ચોર, ડાકુ કે લૂંટારા અથવા જેમનામાં અજ્ઞાન અને વહેમનાં થર બાઝયા છે એવા માણસોને પાપ પ્રવૃત્તિના માઠાં ફળ સમજાવી, ધર્મ શી વસ્તુ છે એ ઓળખાવી, સન્માર્ગ પર વાળવા એ તે તેમનું દૈનિક કાર્ય છે, માટે એ સંબંધમાં હારે રંચમાત્ર મૂંઝવણ ન ધરવી.”
આમ વાત કરે છે ત્યાં તે રણશીંગાનો અવાજ કર્ણપટ પર અથડા અને સંખ્યાબંધ માનવીઓ સામે આવતાં નજરે પડ્યાં. જ્યાં પરસ્પર આંખો મળી ત્યાં તે અનેરું દશ્ય ખડું થયું. વૃક્ષોની ગાઢ છાયામાં જેણે માંડ કુમાર અવસ્થાના પ્રાંગણમાં હજુ તો પ્રવેશ કર્યો છે એવા જબૂમુનિના ચરણમાં શ્રમે અને વ્યવસાય, પર્યાય અને અનુભવે વૃદ્ધ એવા પાંચસો માનવીઓએ દંડવત પ્રણામ કર્યા. એ સર્વની ભૂમિ તરફ નમેલી નીચી દષ્ટિ તે જાણે વર્ષોના પાતિકોને અંતરના પસતાવા રૂપી વારિથી પ્રક્ષાલન ન કરતી હોય એમ જણાવા લાગ્યું.
એ વૃંદની વચમાં સાધુ એવા જ બૂકુમાર અનુપમ રીતે શોભી રહ્યા છે. પાયે પડેલાના ઉદ્ધારને જાણે માર્ગ ન શોધી રહ્યા હોય એમ લાગે છે. આવું હદય વલોવી નાખે તેવું દશ્ય કેટલીએ પળ સુધી ચાલુ રહ્યું.
આખરે, મુનિ જંબૂ બોલ્યા : “ભાઈઓ ! જે કારણે હું અહીં આવ્યો છું એમાં આપણે ચિત્ત પરોવવું ઘટે. અંજલી જળસમ આયુ ઘટતે હે–એ કવિવચન યાદ રાખી, સત્વર આશયપૂતિમાં લાગી જવું જોઈએ.”
