________________
શ્રી પ્રભવસ્વામી.
૧. “નાયક'ની જીવનઝાંખી–
નાયક ! શું હજી તમારી પલ્લી દૂર છે ? લગભગ નગરની ભાગોળથી તે આપણે ગાઉ ઉપરાંત માર્ગ કાપે અને એ માર્ગ પણ વાંકીચૂંકી પગલીવાળો. કેઈવાર ઊંચા ટેકરા તે કેઈવાર ઊંડી ખાઈ વચ્ચેથી નીકળતે, ભલભલા પગેરુને પણ મૂંઝવણ ઊભી કરે છે, કેટલાક વળાંક તે એવી નિબિડ ઝાડીથી છવાયેલાં છે કે એમાં અંશુમાલિ(સૂર્યદેવ)ના કિરણને પ્રવેશ તે જાણે અશક્ય છે જ, પણ ભલભલા શૂરવીરને પણ ભય પેદા કરે તેવાં છે, અને આ છેલ્થ કેર, જે આપણે હમણાં વટાવી ચૂક્યા, એ તે જાણે ધરતીના પેટાળમાં પેઠા જેવું છે. આ જાતની સાવચેતી કેવળ નૃપતિની આંખથી બચવા માટે જ ને?”
ગુરુદેવ ! આપનું અનુમાન સાચું છે અને જે રીતે વટાવી ચૂક્યા છીએ એનું વર્ણન પણ યથાર્થ છે. જીવ સૌને વહાલે હોય છે. ચોરી અને ધાડ મારફતે જીવનનિર્વાહ કરનારા અમો આખરે તે માનવસંતાન ને ? પકડાયા કે ફાંસીને માંચડો સામે જ ખડે હોય, એટલે સંરક્ષણમાં જેટલી સાવચેતી રાખી શકાય અને પીછો પકડનારને જેટલી ભૂલભૂલામણીમાં પાડી શકાય, તેટલી યુક્તિઓ કામે લગાડવી એ ફરજ તે ખરી ને? હું સમજું છું કે આપ જેવાને આ માર્ગ
