________________
પ્રકરણ ઠું
૭૭
મહારાણીને તે હું એક કટક હતા તે કટક તેા આજે જાય છે, મારા એ વડીલ અન્ધુ ગયા તેમની સાથે હું પણ જાઉ છું. પણ તેઓ તે જીદે રસ્તે ગયા એક આ લાકમાં અને બીજો પરલેાકમાં અને હું વળી ત્રીજે રસ્તે જ જાઉં છું. હે ! પ્રભુ, મારા માટાભાઈના ખૂનનું કલંક શું મારે જ માથે! ખેર! જેવી કની ગતિ.
જાઉં છું.
,,
પૂજ્ય પિતાશ્રી ! હું આ નિરાધાર માતા વગરના પુત્ર પર દયા રાખો, હું ખાત્રીથી કહું છુ કે “ જો મારી માતા વતી હાત તે! આમ શાત જ નહિ ” મારા વ્હાલા સરદારે। તથા સામતે ! પ્રભુ સાક્ષીએ કહ્યું હ્યું કે હું તદ્દન નિર્દોષ અને નિરપરાધી છુ. હવે જ્યારે પ્રભુ મને મારી ઈજ્જતભેર પાઠે લાવે ત્યારે તમારા બધાના દન કરી કૃતાર્થ થઈશ, નહિ તે મરણને શરણ થઈશ. દેવકુમારના ચક્ષુએમાંથી અશ્રુધારા ચાલી જાય છે! છતાં તે આગળ ખેલે છે કે-પરમ પૂજ્ય પિતાતુલ્ય કાકાશ્રી છત્રસિંહ ચરણામાં પ્રણામ કરે છે. મારા વ્હાલા મિત્ર લાલસિંહને જરા પણ એછું આવવા દેશે નહિ. અને આજની સઘળી મીના મારા મિત્રને કહેશે. દેવકુમાર રડતાં રડતાં ખેલ્યે.
*
આ બાળક આપના
પૂજ્ય પિતાશ્રી ! આ પુત્ર આપશ્રીના છેલ્લા દર્શન કરી ળય છે અને કહેતા જાઉં હ્યુ કે આ કૃત્યને માટે તમારે પાછળથી પસ્તાવું પડશે, માટે મારી નમ્ર વિનંતિ છે કે જ્યાં કુટુંબી માણસે જ દુન હાય ત્યાં ન્યાયની આશા રખાય જ કયાંથી ! આપ બહુ સંભાળથી રહેજો, દુશ્મને છે પણ તે આપણા જ ઘરમાં છે.” આમ ખેલી દેવકુમાર ચાલ્યું જાય છે.
