________________
પ્રકરણ ૪૨ મુ
૨૭૫
પિતાજી! પિતાજી! તમે કયાં છે ? આ તમારી દુઃખી દીકરીને ખેલાવે! શું તમે મને નહીં ખેલાવે!! તમારી વનલત્તાને તે નિહાળે! પદ્મમણીએ કહ્યું.
પુત્રીને દેખતાંજ રાજા ખેલ્યા કે પુત્રી! તું કયાં હતી? ખેાલ, ખેલ, મારી વ્હાલી પુત્રી ખેાલ ! તું અચાનક કાંથી આવી? એમ ખેલતાં તે પેાતાની પુત્રીને ભેટી પડે છે, પણ લાલસિંહને ઉભેલ દેખીને પદ્મણી શરમાઈ જાય છે. મારી વ્હાલી પુત્રી તું કેમ શરમાય છે ? દાસી~~પેલા દુષ્ટ માણસની કુષ્ટિથી.
લાર્લાંડુ––નીચ જાત, દાસી ! ચુપ રહે! તું સ્ત્રી જાત છે તેયોજ જવા દઉં છું, નહીં તે તને અને તારા રાજાને તેને યમદૂતના ધેર માકલી દેત.
રાજા-—અરે પાપી! લંપટ! શું તું મને પણ મારા રાજ્યમાં યમશરણ પહાંચાડવા હિંમત કરે છે? એમ પૂછતા પોતાની શમશેર ઉગામે છે.
લાસ——પાપી, આધે ખસ! તું એમ ન ધારતા કે તારાથી હું ડેરી પાછેા પડીશ. પશુ તને તારી પુત્રોની ખાતર જીવતા રાખું. માટે આવે! ખસ !
પદ્મમણી—પિતાજી! બચાવે! બચાવે !!! આ તમારી દુઃખી દીકરીને બચાવા !
રાજા—મેટા ! તું શાથી આમ ખેલે છે. અને શા માટે ન તમારી ખરી હકીકત કહી. તમારા દુઃખને ભાર એછા કરેા. પિતાજી! આ તમારી પુત્રીને વિધવા થતી બચાવે !
બેટા! તું તેા મારા જીવનની વેલી છે. તું મને આ દુષ્ટને મારતા ક્રમ વારે છે મરા વૈરીને મારતાં ન અટકાવ!
પિતાજી! તે તમારા દુશ્મન નથી પણ મિત્ર છે. જો તમે તમારી પુત્રીનું સુખ ઇચ્છતા હતા તમે આ દૂષ્ટ કૃત્યથી તે દૂષ્ટ નથી પણ રણવિજયો વિર પ્રધાનપુત્ર......
અટકા !
