________________
૩૮૬
[ જિનપાસના “સાજણ! તું તે મારો ખરેખર કલ્યાણમિત્ર. ભવે ભવે તું જ મને કલ્યાણમિત્ર મળજે. મારે સેનૈયાની માટીને હવે ખપ નથી. મારે તો આ અક્ષય કલ્યાણ જ જોઈએ.”
તીર્થયાત્રાને આથી વધીને કે પ્રભાવ આપણે જોઈએ છે? મનુષ્યજિંદગીનું ધ્યેય જુગજૂની વાસનાઓને નિર્મૂળ કરી નાંખવાનું અને ભવનાશક ભાવનાઓને અંકુરિત કરવાનું છે તીર્થયાત્રા એ ધ્યેયને સિદ્ધ કરી આપે છે.
સિદ્ધરાજ પાટણ પહોંચે.
અહી પિલી વંથલીને દાનવીર સાકરિયે ગિરનારની મિ પર આવી પહોંચ્યું અને તેણે સાજણદેની સમક્ષ સાડાબાર કોડની કિંમતનાં રનોને ઢગ કરી દીધું !
“શેઠ ! હવે મારે આરાધનાની જરૂર નથી. આ તીર્થના પ્રભાવે સહુ સારાં વાનાં થઈ ગયાં છે !”
મંત્રીશ્વર ! આ શું બોલ્યા? મેં તે આ ધન ધર્મના નામે જુદું જ કાઢી નાખ્યું છે. હવે મારાથી તેને ઉપભેગા થાય જ નહિ.”
સાજણટે ધન સ્વીકારતા નથી! સાકરિયા શેઠ ધન પાછું લેતા નથી !
આખરે મહામંત્રીએ વચલે માર્ગ કાઢ્યો. રત્નને હાર બનાવી ભગવાન નેમનાથના કઠે આપી દીધું !
આમ તીર્થયાત્રાએ સાજણ, સિદ્ધરાજ અને સાકરિયા શેઠ એ ત્રણેને નવું સત્વ, ભવ્ય ભાવનાઓ અને ઉન્નત જીવન બક્ષીસ કર્યા !
પાઈ હૈ . કાવ્યો
