________________
માળા વિલેપન કા કરવા ઈચ્છતા
રથયાત્રાદિ ]
૩૫૭ જાણે પ્રભુને વિનંતિ કરવા ઈચ્છતા હોય એ રીતે સુગંધી દ્રવ્યથી વિલેપન કર્યું અને માલતી, શતપત્ર વગેરે પુષ્પોની માળાથી પ્રભુ પ્રતિમાને પૂછે, ત્યારે તે શરદઋતુના વાદળથી ઢંકાયેલી ચંદ્રકળાની જેમ દીપવા લાગી. તાત્પર્ય કે માળા વાદળ સમાન અને પ્રભુ પ્રતિમા ચંદ્રકળા જેવી જણાવા લાગી. પછી અગર વગેરે સુગગી પદાર્થોથી એવી ધૂપપૂજા કરી કે તેને ધૂમાડાથી આચ્છાદિત થયેલા તે પ્રતિમાજી જાણે નીલવર્ણનું વસ્ત્ર ધારણ કર્યું હોય તેવા ભવા લાગ્યાં. તે પછી શ્રાવકોએ તે જિનપ્રતિમાની દેદીપ્યમાન દીપકની શિખાવાળી આરાત્રિક કરી–આરતી ઉતારી. તે વખતે એવું દશ્ય ખડું થયું કે તેની સામે દેદીપ્યમાન
ઔષધિઓથી દીપ, મેરુશિખરનું શિખર પણ લજજા પામે. તે પછી અહંત ધર્મના ઉપાસક શ્રાવકોએ શ્રી અરિહંત ભગવંતની આગળ ચૈિત્યવંદન કર્યું અને વૃષની જેમ આગળ થઈને સ્વયમેવ રથને ખેંચ્યો.
આ રીતે પ્રતિદિન નગરમાં રથ ફરતે ત્યારે નગરની સ્ત્રીઓ આવીને આવીને રથની સામે હલસિક (એક પ્રકારનું નૃત્ય) કરતી, રાસ ગાતી, ચારે પ્રકારના વાજિત્રોના નાદ સાથે પ્રેક્ષણે (નૃત્ય-નાટક) થતાં અને રથની ચારે બાજુ શ્રાવિકા વર્ગ સુંદર માંગલિક ગીત ગાતી. એમ દરરે જ ઘરે ઘરે પૂજા-સત્કારને પામતે અને ઉત્તમ કેસર વગેરેની સુગધવાળા પાણીના છંટકાવવાળી ભૂમિમાં ચાલતે તે રથ અનુક્રમે જ્યારે શ્રી સંપ્રતિ રાજાના મહેલના બારણે આવ્યા, ત્યારે ફનસફળના કાંટાની જેમ જેમના
