________________
૨૯૦
[ જિનાપાસના
પત્થર પર અગ્નિ સળગાવ્યો, એટલે તે પથ્થર સુવર્ણ ના અની ગયા. આ જોઇને શિષ્ય ભારે આશ્ચય પામ્યા અને તેણે ગુરુને જણાવ્યુ* કે ‘ આ આચાય પાસે એવી અદ્ભુત સિદ્ધિ છે કે જેના મૂત્રાદિના સંગ થતાં પત્થર પણ સુવર્ણ રૂપ થાય છે.’
6
આ શબ્દો સાંભળીને નાગાન અતિ આશ્ચય પામ્યા અને ચિતવવા લાગ્યા કે આ સિદ્ધિ આગળ મારી સિદ્ધિ શું વિસાતમાં છે? કયાં સૂર્ય અને કયાં ખદ્યોત ! કયાં સાગર અને કયાં ખાખાચિયું ! દૂર દેશમાં ફરતાં અને
ઔષધે એકત્ર કરતાં સદા ભિક્ષાનાં ભેાજતથી મારા દેહ પણ મ્લાન થઈ ગયા છે અને એ આચાય તે ખાલ્યાવસ્થાથી જ લેાકમાં પૂજાયા છેઅને આકાશગામિની વિદ્યાથી મનના મનેરથા સિદ્ધ કરે છે. વળી તેમના દેહમાં પણ એવી લબ્ધિ રહેલી છે કે જેના મૂત્રાદિકના ચેાગથી પત્થર પણ સુવર્ણના બની જાય છે, તેા એની શી વાત કરવી ?’ એમ વિચારી તેણે પેાતાના રસ–ઉપકરણાને ખાજુએ મૂકી દીધાં અને આચાય પાસે ગયા તથા મદરહિત બનીને પૂ વિનયથી નમસ્કાર કરતા ખેલ્યા કે હે નાથ ! સ્પૃહાને જિતનાર અને દેહસિદ્ધ એવા આપને જોવાથી મારી સિદ્ધિના ગ ગળી ગયા છે, માટે હું આપના ચરણકમલમાં સદા લીન થવાને ઈચ્છુ છું. મિષ્ટાન્ન પ્રાપ્ત થતાં તુચ્છ સેાજન કાને ભાવે ? પછી તે શ્રી પાદલિપ્તાચાય ની નિર'તર સેવા કરવા લાગ્યા.
"
