________________
દેવ-દન ]
૨૨૯
સ્મરણ–પ્રભુનાં દર્શન, પછી બીજી બધી વાત; વળી નાહ્યા– થૈાયા સિવાય મુખમાં કેાઈ ચીજ નખાય નહિ, ત્યાં આજે આ સ્થિતિ પ્રવર્તે છે.
ટેવ કે આદત એક વાર પડી તે પડી, પછી તે એ જીવનના એક ભાગ ખની જાય છે, એટલે સહેલાઇથી છૂટતી નથી, છૂટવી બહુ મુશ્કેલ લાગે છે; તેથી આવી ટેવ કે આદત પડે તે પહેલાં ચેતવુ' જોઈ એ. આ મામતમાં માબાપે। તથા વડીલેાની જવાબદારી પણ એછી નથી. તેઓ જો આ પ્રમાણે વતા હાય, તેા બાળકે પણ તેમનું અનુકરણ કરવાના અને એની પરપરા ચાલવાની. જો માખાપેા કે વડીલે આવી ટેવ કે આદતથી મુક્ત હાય તે તેમણે પેાતાનાં બાળકાને આવી ટેવમાંથી અચાવી લેવાં જોઈ એ.
અમે અનુભવથી જોયું છે કે માળકને નાનપણથી દેવ-દન કરવાની ટેવ પાડવામાં આવે તે તેએ રાજ દેવ-દન કરવા જાય છે, પણ માટી ઉમર થયા પછી એ ખાખતની ટેવ પાડવી મુશ્કેલ બને છે. તેથી સમજી માબાપોએ પાતાનાં ખાળકોને નાનપણથી જ દેવ-દર્શનની ટેવ પાડવી જોઈ એ.
પ્રાતઃકાલમાં વહેલા ઉઠી, પચ-પરમેષ્ઠિનુ :સ્મરણુ કરી, આવશ્યક ક્રિયા અર્થાત્ રાત્રિક પ્રતિક્રમણ કર્યા પછી તરત નજીકના જિનમંદિરે જઈ દેવ-દશન કરવા જોઈ એ. કદાચ તેમ ન બન્યું તેા પછીથી પણુ દેવ-દન જરૂર
