________________
નમસ્કાર ]
૧૭૫
थु अरं च मल्लि', वंदे मुणिसुव्वयं नमिजिण च । वंदामि रिटुनेमि, पास तह वद्धमाण च ॥४॥ પર્વ મા મિશુar,વિચ-ર-મરા પીળ–-| चउवीस पि जिणवरा, तित्थयरा मे पसीयंतु ॥५॥ कित्तिय-वंदिय-महिया, जे ए लोगस्स उत्तमा सिद्धा । आरुग्ग-बोहिलाभ, समाहिवमुत्तरम दितु ॥६॥ चंदेसुनिम्मलयरा, आईच्चेसु अहिय पयासयरा । सागरवरगंभीरा, सिद्धा सिद्धि मम दिसंतु ॥७।।
આ સૂત્રનું અહીં ઉદ્ધરણ કરવાનું કારણ એ છે કે પાઠકે તેને શુદ્ધ પાઠ જાણી શકે અને તે મુજબ તેનું ઉચ્ચારણ કરી શકે.
આ સૂત્રની પ્રથમ ગાથા “સિલોગ” એટલે અનુટુપ છંદમાં છે અને બાકીની છ ગાથાએ “ગાહા” એટલે આર્યા છેદમાં છે, એટલે તેને તે તે છંદના પ્રસિદ્ધ નિયમ મુજબ બેલવી જોઈએ, પરંતુ આજે તે મોટા ભાગે આ ગાથાઓ ગદ્યપાઠની જેમ કડકડાટ બેલી જવામાં આવે છે, એટલે તેનું ખરું માધુર્ય માણી શકાતું નથી.
સને ૧૯૨૬ થી ૧૯૩૦ ની સાલ સુધી અમે અમદાવાદના શ્રી ચીમનલાલ નગીનદાસ વિદ્યાવિહારના પ્રધાન અધ્યાપક હતા અને ધાર્મિક શિક્ષણનું સુકાન સંભાળતા હતા, ત્યારે તેની સાથે રહેલા છાત્રાલયમાં રોજ સવારમાં છ વાગતાં પ્રાર્થના થતી હતી. એ વખતે
