________________
૧૬૦
[જિનાપાસના
तीव्रातपोपहतपान्यजनान्निदाघे, ત્રીજાતિ પદ્મવૃત્તઃ સરસોડનિજોડઽવ ||
• હું જિનેશ્વર ! અચિંત્ય મહિમાવાળુ* તમારું સ્તવન તા દૂર રહેા, તમારું નામ પણ ત્રણ જગતનું ભવ થકી રક્ષણ કરે છે. જેમ ગ્રીષ્મ ઋતુમાં પ્રચંડ તાપ વડે પીડાચેલા મુસાફરને કમળવાળા સરોવરને ઠંડા પવન પણ ખુશી કરે છે.’ તાત્પર્ય કે માત્ર તમારુ નામ-સ્મરણ કરવાથી પણ ભવસાગરને પાર પામી શકાય છે, તે સ્તવનની વાત જ શી કરવી ?
હવે નામસ્મરણ અંગે અમને જે અનુભવ થયેા છે, તે અહીં રજૂ કરીશું.
ચૌઢ–પ'દર વર્ષની ઉંમરે અમારા મૂળ વતન સૌરાષ્ટ્રના દાણાવાડા ગામમાં સંધ્યાસમયે ફરવા જતાં જમણા પગે સાપ કરડ્યો અને અમને ઘરે લાવવામાં આવ્યા.. ત્યાં ઘી ગરમ કરીને અમને પાવામાં આવ્યું અને અમારો જાન બચાવવાના ઈરાદાથી એક પાડોશીએ ડંખની આસપાસ માટે કાપ મૂક્યો. આ વખતે કેવી વેદના થઈ હશે ? એ કલ્પી શકાય એમ છે.
અમારાં મુખમાંથી દર્દભરી ચીસેા નીકળવા લાગી, પણ તે જ વખતે અમારી ધર્મ પરાયણ પૂજ્ય માતાએ આદેશ આપ્યા કે ‘તારી ચીસેા બંધ કર. માત્ર ભગવાન મહાવીરનું નામ જ સ્મર્યાં કર. તને જરૂર સારું થઈ
× આ ગામ સુરેન્દ્રનગરથી સાત માઈલ દૂર આવેલું છે.
