________________
૧૬
[ જિનેપાસના विणओणय-सिर-रइअंजलि-रिसिगण-संथुअं थिमियं, विबुहाहिव-धणवइ-नरवइ-थुय-महियच्चियं बहुसो । अइरुगगय-सरय-दिवायर-समहिय-सप्पमं तवसा, નચા –વિચા–સમુચ-ચાર–વંચિં સિરસા ?
–
વિચાર | મયુ--પરિવંવિર્ય, શિન્નરોરા-નર્માસિ | દેવ-હિ-સા-સધુ, સમજુ-સંઘ-પરિવંતિ |રમાં
સુમુલ્યું છે. જિનેશ્વર ભગવંતને કેવલજ્ઞાન થયું છે અને તેઓ તીર્થનું પ્રવર્તન કરી રહ્યા છે, એ સમાચારો ફેલાતાં જ
ઋષિઓનો સમૂહ ત્યાં આવે છે અને વિનયાવનત થઈને નિશ્ચલતાપૂર્વક અંજલિબદ્ધ પ્રણામ કરે છે. પછી ઇંદ્રો, કુબેરાદિ દેવો અને નરેન્દ્રો વગેરે આવે છે તથા તેમની
સ્તુતિ, પૂજા અને અર્ચા કરીને કૃતકૃત્યતા અનુભવે છે. આ વખતે પ્રભુ અલૌકિક તેજ વડે તત્કાલ ઉદય પામેલા સૂર્યથી પણ ઘણું વધારે કાંતિવાળા દેખાય છે. પછી ગગનાંગણમાં વિચરતાં વિચરતાં એકત્ર થઈ ગયેલા ચારણ-મુનિઓને સમુદાય આવે છે અને તેઓ મસ્તક નમાવીને વંદના કરે છે.
પછી અસુરસુમારે આવે છે, સુપર્ણકુમારે આવે છે, કિન્નરો અને નાગકુમારે આવે છે તથા બીજા પણ અનેક પ્રકારના ભવનપતિદેવે આવે છે અને શ્રી જિનેશ્વર ભગવંતને નમસ્કાર કરી પરમ આહૂલાદ અનુભવે છે. પછી દેવો આવે છે કે જેમની સંખ્યા ગણું શકાય તેવી હોતી નથી, એટલે
