________________
[૩૦]
ત્રિભુવનપ્રકાશ મહાવી-દેવ ગમ અને અણગમાને ! પણ તમારાં માતાજી અને પિતાજી પિત જ તમે ગૃહસ્થજીવન જીવે એ જેવા ઝંખે છે! રે, અમને પણ એમણે જ તમને સમજાવવા મેકલ્યા છે!”
આ વાત સાંભળતાં જ કુમાર ચમકી ગયો ! એના મોંમાંથી શબ્દો નીકળી ગયા, અરે! મહારાજ! તારી માયા!”
માતા-પિતા નામે ચડી ગયેલી વાત સામે કુંડ મરાય? એ તે પૂજોનું જ અપમાન કહેવાય ને? એમ વિચારીને કુમાર મૂઢ અને સ્તબ્ધ બની ગયે.
કુમારના મુખ ઉપરના હાવભાવ જોતાં મિત્રોને લાગ્યું કે આજી આપણી તરફેણમાં જણાય છે.
તે કુમાર, અમને સંમતિ આપી દે એટલે દેહતા જઈને માતા ત્રિશલાને વધામણાં આપીએ.” એક મિત્ર બોલી ઊઠ્યો.
ચાલ્યા જાઓ અહીંથી છે છેડાયેલા દેખાતા કુમાર વર્ધમાને સત્તાવાહી સૂરે કહ્યું. મિત્રે ધ્રુજી ઊઠ્યા.
ખબરદાર! જે હવે આ વાત ફરી મને કહી છે તે? શું ઊભા છે? જાઓ અહીંથી!”
હડૂડ્રડૂ કરતું મિત્રનું ટેળું ચોમેર વેરાઈ ગયું.
કુમાર ખિન્ન થઈ ગયે. આ વળી શી આફત! કેવું મોહપરાધીન જગત ! મારે વિચાર તે ત્રિભુવનમાં જાહેર છે. છતાં આ યાચના! રાગનાં ગંદા તેફામાં સપડાયેલા મને જોવાનું મારા જ હિતૈષીઓ છે! ના, ના, નહિ બને. મારાથી એ રાગના ચેનચાળાનું જીવન પૂને એ વિષયમાં મારે તે સાફ સાફ શબ્દમાં કહી દીધે જ છૂટકે છે ! બીજી બધી વાત માનીશ પણ આ વાત તે નહિ જ મનાય. પણ ત્યાં જ કુમારના મનમાં એક વિચાર આવીને નાસી ગયો. અને કુમારનું બળ જાણે તૂટું તૂટું થઈ ગયું.
અંતરમાં ઊછળતે વિરાગને સાગર માઝા મૂકે તે નિર્ચન્ય જરૂર બની શકાય પણ માતા-પિતાને ભેગે! ના, ના, એ માટે
