________________
૨૫૭
...સીતા-અપહરણ......ભાગ-૩
આપનો અનુચર થઈને, શ્રીમતી સીતાદેવીની ખબર તરત જ લઈ આવીશ.' અને સુગ્રીવની સાથે શ્રી રામચંદ્રજી કિષ્કિંધાપુરી તરફ આવવાને નીકળ્યા અને પાછળ આવતા વિરાધને સમજાવીને પાછો મોકલ્યો.
શ્રી રામચંદ્રજીકિષ્કિંધાનગરીના દ્વાર આગળ આવી પહોંચ્યા. એટલે સાચા સુગ્રીવે જારસુગ્રીવને યુદ્ધનું આહ્વાન કર્યું. યુદ્ધના આહ્વાન માત્રથી જારસુગ્રીવ પણ ગર્જના કરતો આવ્યો. બ્રાહ્મણો જેમ ભોજ્ન માટે આળસુ હોતા નથી, તેમ શૂરાઓ રણ માટે આળસુ હોતા નથી. પછી પોતાના દુર્ધર ચરણોપાતથી વસુંધરાને કંપાવતા તે બંનેય, વનના ઉન્મત્ત હાથીઓની માફ્ક લડવા લાગ્યા. અને એક સરખા રૂપવાળા તે બંનેને જોઈને, કોણ આપણો અને કોણ પરાયો, એવા સંશયથી શ્રી રામચંદ્રજી ક્ષણવાર માટે તટસ્થ હોય તેમ જોઈ રહ્યા.
‘ત્યારે તો આમ જ કરવું એ ઠીક છે.' એવા વિચાર કરતા શ્રી રામચંદ્રજીએ, વજાવર્ત નામના ધનુષ્યના ટંકારને કર્યો. તેથી સાહસગતિની રૂપાંતર કરી વિદ્યા તે જ ક્ષણે હરિણીની માફક પલાયન કરી ગઈ અને તેનું રૂપ ફરી ગયું.
એક જ બાણે માયાવી સુગ્રીવનો સંહાર
આ પછી, “હે પાપી ! માયાથી સર્વને મૂંઝવી નાંખીને પરઘરાની સાથે તું રમવાને ઇચ્છે છે ? હવે ધનુષ્ય ચડાવ !” આ પ્રમાણે શ્રી રામચંદ્રજીએ તે સાહસગતિ વિદ્યાધરનો ભયંકર રીતે તિરસ્કાર કર્યો અને માત્ર એક જ બાણથી તેના પ્રાણ હરી લીધા. હરણને હણવામાં સિંહને બીજા ચપેટાની જરૂર પડતી નથી.
આ રીતે સાહસગતિ વિદ્યાધરને હણ્યા બાદ શ્રી રામચંદ્રજીએ
વિરાધને જેમ તેના પાતાલલંકાના રાજ્ય ઉપર બેસાડ્યો હતો તેમ
સુગ્રીવને પણ તેના કિષ્કિંધાપુરીના રાજ્ય ઉપર બેસાડ્યો. સુગ્રીવને
