________________
ર
સર્વથા ત્યાગ વુજ યોગ્ય છે. માંસની ઉત્પત્તિ તેમજ પ્રાણીઓના વધ, બન્ધનને દેખી સર્વ પ્રકારના માંસ ભક્ષણુથી મનુષ્ય નિવૃત્ત થવું જોઈએ,
આ શ્લાક ઉપરથી વિધિપૂર્વક માંસ ખાવાથી દોષ નહિં માનવાવાલાના પક્ષ તદન નિર્બળ બને છે. જો આ ક્ષેાકાને કલ્પિત માનવામાં આવે તે માંસ ભક્ષણથી સ્વર્ગ મળે છે એવુ ગ્રંથને પણ કલ્પિત કેમ ન કહેવાય ? વળી એજ અધ્યાયમાં કહ્યું છે કે
" वर्षे वर्षेऽश्वमेधेन, यो यजेत शतं समाः । માંસનિ ન ન સ્વાવેલું, યહ્રયોઃ ડુબ્યાં સમમ્'॥૧॥ "फकमूलाशनैर्मेध्ये, मुन्यन्नानां च भोजनैः । ન સમવાનોતિ, યમાંસરિવર્ગના" ॥૧૪॥ “માં સ મયિતામુત્ર, ચણ્ય માંસમિહાત્મ્યમ્ । રતમાંઘર્ષ માંન્નત્યું, પ્રવયન્તિ મૌલિબ'' ||૧૧||
તાપ—એક પુરૂષ દરેક વર્ષે અશ્વમેધ યજ્ઞ કરી સેા વર્ષ સુધી યજ્ઞ કરે અને એક પુરૂષ બિલકુલ માંસ ખાયજ નહિં તે તે બન્નેને સરખુ જ લ મલે છે. જે કુલ પવિત્ર ફૂલમૂળાદિ તેમજ નીવારાદિ ભેાજન કરવાથી નથી મળતુ તે ફક્ત માંસાહારને ત્યાગ કરવાથી મલે છે. જે પ્રાણીનું માંસ હું આ લાકમાં ખાઉં છું તે મને પણ્ પલેાકમાં અવશ્ય ખાશે. આ પ્રમાણે માંસ શબ્દના અર્થ બુદ્ધિમન્તાએ કહેલ છે. મહાભારત શાન્તિપના પ્રથમ પાદમાં કહ્યું છે કેઃ
*
