________________
यद् ध्यायति यत् कुरुते, धृति बध्नाति यत्र । तदवाप्नोत्ययत्नेन, यो हिनस्ति न किञ्चन ॥४६॥
જે પુરૂષ દંશ મચ્છાદિક સૂક્ષમ અથવા મોટા, જીવને મારતે નથી તે પુરૂષ જેનું ધ્યાન કરે, જે કાર્ય કરે, અથવા જેમાં ધીરજ ધરે તે સર્વ ઈચ્છિત વસ્તુ અનાયાસે પ્રાપ્ત કરે છે. પિતાની જીભની ક્ષણવાર તૃપ્તિ કરવા કેટલાએક દેવ-દેવીના ભકતો ભોળા લોકોને ભરમાવીને નાહક યજ્ઞાદિકમાં પશુઓને નાશ કરાવી માંસ પિતે ખાય છે દેવતાઓને માંસાહાર કરવાને સ્વભાવ જ નથી કારણકે દાખલા તરીકે દશ-વીશ બકરાઓને દેવમંદિરમાં રાત્રીએ રાખી મંદિરની ચારે બાજુ રક્ષણાર્થે પહેરો મુકી સવારે મંદિર ઉઘાડીને જોઈએ તે જેટલા બકરાઓ ગણીને રાખ્યા હશે તેમાંથી એક પણ ઓછું થશે નહીં. .
વળી મનુએ મનુસ્મૃતિ ગ્રંથમાં પ્રાણી વધ કરવાથી સ્વર્ગ મલે છે એવી માયતા ધરાવનારાઓ માટે સ્પષ્ટ રીતે લખ્યું છે કે
ગાડવા કાળનાં ëિતાં, માંસપુરાયતે વિતા न च प्राणिवधः स्वयं, स्तस्मान्मांसं विवर्जयेत् ॥४॥ समुत्पत्तिं च मांसस्य, वधबन्धौ च देहिनाम् । .. प्रसमक्ष्यि निवर्तेत, सर्वमांसस्य भक्षणात् ॥४९॥
પ્રાણીની હિંસા કર્યા વિના કદી માંસ ઉત્પન્ન થતું નથી, તેમજ પ્રાણિવધ સ્વર્ગ સુખ આપનાર નથી માટે માંસ ભક્ષણ
