________________
૩૯
દ્વિતીય સ્તબક/શ્લોક-ઉપથી ૧૨૩ શ્લોક :
कर्मविवरप्रसादाज्जिनशासनपक्षपातभावाच्च । तदयं द्रमकोऽपि गमी, कल्याणपरंपरास्थानम् ।।७२।। इति निश्चित्य स मार्गावतारणे भावतोऽभिमुखभावात् ।
तस्य समीपं गच्छति, दातुं भिक्षां तथाऽऽह्वयति ।।७३।। શ્લોકાર્થ :
તે કારણથી=પ્રવચનના લેશની પ્રાપ્તિ થઈ અને ક્રિયાના લેશની પ્રાપ્તિ થઈ તે કારણથી, આ દ્રમક પણ=ગુણસંપત્તિ રહિત ભાવથી ભિખારી પણ, કર્મવિવરના પ્રસાદને કારણે અને જિનશાસનના પક્ષપાતના ભાવને કારણે કલ્યાણની પરંપરાના સ્થાને જનાર છે. એ પ્રમાણે નિશ્ચય કરીને માર્ગના અવતારણમાં ભાવથી અભિમુખ ભાવ હોવાને કારણે તે=ધર્મબોધકર, તેની સમીપે જાય છે અને ભિક્ષા આપવા માટે બોલાવે છે.
ધર્મબોધકર દ્રમુકને જોઈને કર્મના વિવરથી આ જીવને ભગવાનનું શાસન કંઈક પ્રાપ્ત થયું છે અને ભગવાનના શાસન પ્રત્યે આ જીવને કંઈક પક્ષપાત થયો છે અર્થાત્ ગુણનો રાગ થયો છે તેમ જાણીને આ જીવને કલ્યાણની પરંપરા પ્રાપ્ત થશે માટે તેને માર્ગમાં અવતારવા અર્થે ભાવથી સન્મુખ થાય છે અર્થાત્ તે જ્યારે સાધુ આદિ પાસે આવે છે ત્યારે કઈ રીતે એને ધર્મ પ્રાપ્ત થાય તેનો નિર્ણય કરીને તેને ઉદ્દેશીને દેશના આપે છે તે રૂપ ભાવથી અભિમુખ થાય છે અને તેની સમીપે જઈને ભિક્ષા આપવા માટે બોલાવે છે અને તેના ચિત્તનું આવર્જન થાય તે રીતે ઉપદેશ આપે છે. II૭૨-૭૩ શ્લોક :
लोकोऽयमनाद्यनन्तो, जीवस्तादृग् भवोऽस्य कर्मकृतः । तत् पुण्यपापभेदाद्, द्विविधं सुखदुःखयोर्हेतुः ।।७४।। प्रयतेत तत्सुखार्थी, धर्मेऽधर्मात्पुनर्निवर्तेत । इदमुपदेशरहस्यं, भिक्षाह्वानोपमं ज्ञेयम् ।।७५।।
