________________
સર્ગ બારમો ઘરે જઈને અભયકુમારે માતપિતાને વિજ્ઞપ્તિ કરી કે-શ્રી વીર જિનેશ્વર ઉદાયનરાજર્ષિને કહ્યું હતું કે “ધર્મમાં ઢીલ શી ?' તો મારે પણ હવે વિના વિલંબે-ઢીલ કર્યા વિના ધર્મનું કામ કરવું છે-વ્રત લેવું છે. જો હું રાજ્યનો સ્વીકાર કરીશ તો વિલંબ થશે અને એ ધર્મનું કામ-દીક્ષા રહી જશે. અત્યારે શ્રી વીર તીર્થકર જેવા ગુરનો યોગ છે, અને હું આપના જેવા મહારાજાનો પુત્ર હોઈ દીક્ષા લઈશ એટલે ધર્મની સાથે કીર્તિ પણ પ્રાપ્ત થશે; માટે મને કૃપા કરી અનુજ્ઞા આપો તો સત્વર ચારિત્ર ગ્રહણ કરી શ્રીવીરને શરણે જાઉં. આ લોકની જેમ પરલોકને હું ન સાધું તો મારા જેવો મૂર્ખ બીજો કોણ ? આપની કૃપાથી મેં જેમ આ લોકનાં સુખ ભોગવ્યાં છે તેમ શ્રી વીર પ્રભુની કૃપાવડે પરલોકનાં સુખ ભોગવવા ઈચ્છું છું.
નિરંતર માતપિતાની ભક્તિમાં અનુરક્ત, નિર્મળ-સરલ સ્વભાવી, બુદ્ધિચાતુર્યના ભંડાર, દીર્ઘદ્રષ્ટિ અને લોકો જેનાં દર્શનથી પોતાને ભાગ્યશાળી માનતા એવા અભયકુમારના મનોરથ સાંભળીને એના માતપિતાએ શોકથી ગદ્ગદિત થઈ કહ્યું- હે વત્સ ! જે રાજ્ય મેળવવાના લોભથી બાપ દીકરો, કાકા-ભત્રીજો, મામો-ભાણેજ, ભાઈઓ અને મિત્રો એકબીજાના પ્રાણ સુદ્ધાં લેવા તત્પર થાય છે એવું સુંદર, મોંઘું રાજ્ય તું, આપવા છતાં પણ લેતો નથી અને કહે છે કે રાજ્ય સ્વીકારું તો દીક્ષા રહી જાય. પરંતુ હે વિચક્ષણ પુત્ર ! તારા મનોરથ, યદ્યપિ કેવળ કલ્યાણરૂપ છે છતાં યે કોણ જાણે કેમ અમારા મોંમાંથી “હા” નીકળતી નથી, પણ નકારરૂપ કઠોર શબ્દ નીકળે છે. માટે અમે વિદ્યમાન રહીએ ત્યાં સુધી થોભી જા, કે જેથી અમે નિરંતર તારું વિકસ્વર વદનકમળ હર્ષપૂર્વક નીહાળતા સુખમાં રહીએ. તું અમારા અવસાન પછી સુખે ચારિત્ર લેજે.
માતપિતાનાં નિષેધાત્મક વચનો સાંભળીને અભયકુમારે કોમળ શબ્દોમાં કહ્યું-સકળ પૃથ્વીને આનંદ આપનારા તમારા જેવા પિતા અને સર્વ પ્રાણી પર વત્સલભાવ રાખનાર મારાં માતા મને જે આદેશ કરો છો એ સર્વ સુંદર વાત છે. કારણ કે માતપિતા નિત્ય પુત્રનું શ્રેય કરવામાં તત્પર હોય છે. પરંતુ તમે મને જે “અમે વિદ્યમાન રહીએ ત્યાંસુધી ઈત્યાદિ પ્રેમપૂર્વક અભયકુમાર મંત્રીશ્વરનું જીવનચરિત્ર (સર્ગ બારમો)
